Belangrijke beslissingen & bezoek van Sookie

Ik kijk er es effe rond en te omme

Daddy en dochter

Al halverwege oktober, wat gaat de tijd toch snel als je elke dag met een baby in je armen rond holt.

Hoe staan de zaken nu? Je zal je misschien nog herinneren dat 2 weken geleden nog zeer veel onduidelijk was. Dat is nu al wat minder.

We hebben besloten nog hier te blijven, bij de grootvader in LA, tot Elise komt (in december) en waarschijnlijk zelfs tot na de paasvakantie. Andrew is volop op zoek naar werk (schrijft elke dag sollicitatiebrieven) en afhankelijk van wat hij vindt blijven we na maart/april hier of gaan we terug naar België. De beslissing hebben we vooral genomen vanuit financiëel standpunt. We hebben er even de kosten van het leven hier bijgenomen, en hoeveel Andrew zou moeten verdienen om dat haalbaar te maken, en een appartement zoeken was gewoon niet haalbaar.
Savannah is nog steeds erg bang van vreemden, en ik krijg het niet over mijn hart om haar hier naar een onbekende dagmoeder te sturen.

Zonsondergang aan Santa Monica Pier

Verder stelt ons meisje het goed, al heeft ze net haar eerste ferme verkoudheid achter de rug. Het slaappatroon is nog niet terug wat het was (nu wordt ze weer om de 3 uur wakker), maar ze lijkt toch al beter.

Mama maakt een mozaïek cadeautje

Ze rolt nu vlot van rug naar buik en terug zodat we goed moeten uitkijken waar ze terecht komt. In één, twee, drie heeft ze de andere kant van de kamer bereikt.
Terwijl ik dit schrijf ligt ze lekker te dutten in de BB-sling.

We hebben ook het bezoek van Sookie achter de rug. Door een foutje van haar computer hebben we jammer genoeg zowat alle foto's van de laatste maand en half verloren, maar er stonden er nog een aantal op het Internet die ik aan deze post heb kunnen toevoegen.

We zijn met haar naar de LA County Fair geweest (denk Foor x 10) in een haast onuitstaanbare hitte (we hebben regelmatig de koelere gebouwen opgezocht). Daarnaast trokken we met haar ook nog eens naar Hollywood Boulevard, het wax museum daar en naar het strand. In het weekend brachten we terug een bezoekje aan Solvang (waar we in februari ook al op weekend waren) en het nabije Lompoc. Onderweg stopten we in de prachtige botanische tuin van Santa Barbara. Het was allemaal best gezellig, al was het ook wel lang om zoveel bij elkaar te zijn.

Leonardo en de eeuwige jeugd

Botanische tuin van Santa Barbara

Ondertussen geef ik nog steeds drie keer in de week mijn Nederlandse lessen, en ik geniet er elke keer wel van om even uit het huis te zijn en Savannah bij Andrew te kunnen achterlaten. Dat ik er nog een gratis stukje taart voor krijg en, natuurlijk, betaald word, is al helemaal fantastisch!
Het is echt een heel aardige kerel; een echte babbelaar. Soms komen we maar aan 30 minuutjes 'studeren' toe en praat hij de rest van de tijd over zijn vriendin met wie hij net samen is. Zo een smoorverliefde veertiger heeft wel wat :-)

Sookie valt voor George, tjah, wie niet hé?

Hij heeft me trouwens ook zijn oude smartphone gegeven. Een HTC Mytouch 3G slide. Ik moest hem enkel nog ontsluiten (code kopen online) zodat ik hem met gelijk welke kaart kan gebruiken, en ook in België kan gebruiken als we daar op bezoek gaan. Ik heb hem dan toch ook eens getrakteerd, alhoewel ik lang moest aandringen!

Rara, wie is dit?

Tot zover deze 'korte' update. Tijd om aan de strijk te beginnen en misschien hebben we deze namiddag nog tijd voor een uitstapje. Morgen gaan we alvast 10km wandelen in de LA Aids Walk met de andere atheïsten van Atheists United. Hopelijk blijft Savannah goed en lukt het om mee te doen.

Tot de volgende!

PS: voor zij die nood hebben aan een anti-jaloezie injectie: we hebben hier ook al regen gezien! Welgeteld 24 uur. Ondertussen, moet ik toegeven, is het wel alweer mooi zonnig en een aanvaardbare 19°C. Laten we hopen dat die voorspelling van 35°C morgen niet helemaal klopt.

Bye bye!

Eerste maandelijkse check-up: September

De huidige statistieken:

Accomodatie:

Hmmm lekker

Nog steeds bij de grootvader. Dat gaat grotendeels goed. De situatie is wel wat verbeterd maar ook doordat we nu toch plannen te vertrekken in de nabije toekomst. Morgen komt Sookie aan en ze blijft logeren tot 8 oktober. In die tijd willen we ook een tripje maken richting Central Coast California, waar we misschien heen willen. Het heeft het warme klimaat van California (maar wel iets koeler) te midden van groene, glooiende heuvels. Of het betaalbaar is blijft nog een beetje een vraagteken. Dat hangt af van het volgende.

Jobs:

Aangezien we nog niet echt een idee hebben van waar te zoeken (zie voorgaande) is Andrew nog niet echt op zoek naar een vaste full-time. Hij werkt af en toe met zijn vader (loodgieter) en ik geef sinds deze week ook drie uurtjes per week Nederlandse les aan een man uit Ecuador. Wat beweegt zo iemand er toe om Nederlands te leren? Hij werkt voor een Nederlands bloemenbedrijf hier, en vindt het uiterst verdacht wanneer iedereen rondom hem Nederlands babbelt en hij het niet begrijpt.
Uiteraard leer ik hem Hollands, niet Vlaams.

We spreken af in een restaurant hier 10 minuutjes wandelen vandaan, en hij betaalt me $25/uur + koffie en taart (Coco's heeft echt lekkere taarten!).

Dagje in het park

Sociaal:

We hebben ons aangesloten bij een atheïstische groep hier in Los Angeles: Atheists United. Tot dusver zijn we al naar twee bijeenkomsten geweest. Eén daarvan was een viering van hun 30-jarig bestaan met een champagne brunch. De Ecuadoriaan heb ik ook daar leren kennen, samen met nog wat andere zeer aangename mensen. Als we zouden verhuizen, moeten we dat natuurlijk wel weer opbouwen, maar er zijn nog gelijkaardige groepen en sub-groepen in andere delen van het land, dus we vinden wel iemand!
Het is vooral heel leuk om vrienden te maken uit zoveel verschillende culturen en in zoveel verschillende kleuren :-)

Daarnaast zien we ook af en toe wat familieleden en oude vrienden van Andrew. Erg druk hebben we het gelukkig niet, want met een baby'tje is dat ook erg moeilijk.

Savannah:

Vriendjes maken in het park

Onze kleine dikzak stelt het goed. We hebben haar gewogen op 25 september, en ze kwam aan een gezapige 8.160 gr. Ze lacht volop, en rolt al vlot van rug naar buik. Omgekeerd is nog moeilijk, dus jengelt ze maar als ze het beu is.

Ondertussen krijgt ze ook al wat groente- en fruitpap. Wij doen wat op het lepeltje; zij pakt de lepel en steekt die in haar mondje. Leuk om zien, al zit alles wel onder de spetters.

We zijn dus nog steeds volop bezig met uitzoeken wat we nu precies willen, en waar. België speelt nog in het achterhoofd, evenals Portland, midden-Californië, enz. Maar het gebrek aan vaste planning begint ons wel wat te frustreren, dus we vinden hopelijk snel iets.

PS: Het is hier nog steeds iedere dag tussen de 30-40°C. Nog geen spatje regen gezien deze hele week! Jaloers iemand?

New Term - Nieuw Semester

Lesgebouw - Teaching Building

Nederlands
Het nieuwe semester ging voor mij maandag van start. Dat is een weekje later dan gepland doordat slecht weer een stokje voor de militaire training van onze eerstejaars stak. Die moesten dus nog een weekje inhalen. Maar dat extra weekje vakantie stoorde mij niet hoor.
 Technisch gezien betekent dat dat ik hoor door te werken tot 18 januari, maar dat zal toch niet lukken, denk ik zo. Het betekent dat ik onderweg lessen zal proberen inhalen.

Mijn studenten lijken met de jaren amper te veranderen. Elke nieuwe lading eerstejaars is te vergelijken met de vorige jaren. Ik merk wel dat er meer betere sprekers tussen zitten. Misschien gaat het toch jaar per jaar beter met het Engels onderwijs in China?

Leuk aan die eerste week is de lading complimentjes die je als westerse leerkracht krijgt. Sommige zijn nu al vertrouwd, zoals 'you're beautiful', en 'you're so smart', maar ik had ook een aantal originele.

Vandaag riep een student me na de les toe: 'goodbye teacher! I love you!' Ik stamelde maar snel 'thank you' en lachtte eens verlegen.
Ik speel met mijn studenten ook een introductie spelletje waarbij ik wat antwoorden op vragen over mezelf neerschrijf. (Bijv. ik schrijf Jorinde en zij moeten raden dat de vraag 'What is your name' is.)
Ik schreef het woord yes op het bord, het antwoord op 'Are you married'. Maar ik krijg natuurlijk ook veel andere mogelijke vragen. Zoals:
"Do you think you are beautiful?" alsof ik daar ooit 'ja' op zou antwoorden
"Are you fascinating?", wat ik wel een origineel compliment vond.

Al had ik niet verwacht terug in de lessen te staan, en al had ik er niet veel zin in, toch voel ik me evengoed weer op mijn plaats. Het is al een beetje routine geworden, en ik voel me dit jaar veel sterker in mijn schoenen. De ervaring maakt een enorm verschil!

English
The new term started on Monday for me. That's a week later than planned because the students had to make up a week of military training due to bad weather in September. But the extra week off didn't bother me.
Technically speaking this means I should work until January 18th, but that probably won't be possible for us. It means I'll  be making up classes as we go along.


My students don't seem to change much over the years. Every new batch of freshmen is comparable to the last. Although I do notice more students with better spoken English. Maybe the ESL education is improving a little year by year? 


One of the fun things about the first week with new students is the compliments you get as a foreign teacher. Some have become familiar, like 'you're beautiful,' and 'you're so smart,' but I heard a couple of original ones too. 


Today a student called out to me, as she was leaving the classroom, 'goodbye teacher, I love you!' All I could think to respond was 'thank you'. 
I also play a sort of introduction game with my students where I write down the answer to a question about me on the board, and they have to guess the question (jeopardy-like). 
I wrote the word yes on the board, as the answer to 'are you married', but of course I get lots of different possible questions, such as:
"Do you think you are beautiful", as if I'd ever say yes to that! 
"Are you fascinating?", which I thought was a nice way to phrase a compliment.


Even though I hadn't expected to be back at the college, and wasn't looking forward to it, I still feel at ease. Teaching there has become somewhat of a routine, and I feel much more confident this year. The experience gained makes all the difference in the world!

Immigration and New Semester - Immigratie en nieuw semester

English
It's been a while. I know. I haven't been feeling my best, so I've been distracting myself as much as possible doing things to keep my mind occupied, like watching TV shows and listening to Agatha Christie books.

Andrew went to Beijing last week. He took a bus on Monday afternoon, arrived on Tuesday morning (too early!), and went to the embassy. It turned out that he had an appointment with the wrong section, and then they told him that he couldn't file the paperwork in Beijing anymore but now had to send it/go to Guangzhou directly. Guangzhou is the economic capital of China, and it's all the way down south. It's also the consulate where all the immigrant paperwork is processed.
So he came back and emailed the Guangzhou consulate. We're hoping we'll be able to send the file to them, and then be called for an interview soon-ish (within 2 months, hopefully).

Andrew has been teaching at the Korean school here. They hired him for 5 weeks at first, as a substitute, but now it turns out the other teachers will be back sooner, so Tuesday will be his last day. Financially speaking that's a bit of a blow.

Red tape

I have only been teaching a few private classes and will start university classes on the 19th. I'll only be teaching morning classes (8 double classes a week), which is what I asked for. That leaves time in the afternoons to write, or teach private classes. They will all be freshmen writing classes. Third year in a row.

Nederlands
Het is alweer even geleden. Ik weet het. Ik voel me de laatste tijd niet opperbest, dus probeer ik mezelf zoveel mogelijk af te leiden met TV-shows en luisterboeken van Agatha Christie.

Andrew is vorige week naar Beijing geweest om het formulier in te dienen, maar dat was pure tijdverspilling. Hij vertrok maandag namiddag en kwam dinsdag ochtend heeeeel vroeg aan. Bij de ambassade aangekomen, bleek dat hij een afspraak gemaakt met de verkeerde sectie van de ambassade. Sinds 15 augustus moeten aanvragen ingediend worden in Guangzhou, het economische centrum van China. Guangzhou is helemaal in het zuiden, dus nu hopen we dat we de aanvraag per post kunnen versturen in plaats van helemaal naar daar te reizen. We zullen er sowieso heen moeten voor het interview.

Andrew geeft momenteel les aan de Koreaanse school hier. Ze hadden hem aangenomen als vervangleerkracht voor 5 weken, maar nu blijkt dat hij na dinsdag al mag stoppen omdat de andere leerkracht wat vroeger komt. Financieel gezien is dat jammer.

Ik heb enkel nog maar wat privé lessen gehad, niet te veel, en begin aan de universiteit op 19 september. Ik heb enkel 's ochtends les (8 dubbele lessen per week), en dat is ook waar ik om gevraagd had. Dan heb ik in de namiddag tijd voor privé lessen en om te schrijven. Het zijn weer allemaal eerstejaars Engels schrijven. Derde jaar op rij.

Typhoon come and gone

English

Last Sunday night and Monday, the typhoon finally hit Yantai. Muifa had pretty much lost most of its power before it got here, so all we got was a LOT of rain, and some stronger winds. Trash cans are still up straight, some branches cracked, but that was it pretty much.
So no big deal really. 


I think the precautions they took were probably smart: ordering boats to stay on land and telling people to be careful when you leave the house. I had to teach in the morning, so I ran the 5 minutes from my house to the school and got soaked. But that's peanuts compared to what happened in the south and the Philippines!


Other news: we've started classes again. I'm teaching mostly 1:1 right now, though I'll get 4 students for 3 classes a week from next week onward.
After emailing the Foreign Affairs Department in Belgium for the X-th time, they finally sent the papers over that we needed. When they arrive here in China, we'll be going to Beijing to hand in our i-130 form to make me an official member of Andrew's family according to the US paperwork. After that's taken care of, we can apply for an immigration visa. We're planning to leave China before Thanksgiving, but preferably sooner than that.

Typhoon Cimaron by Jeff Schmaltz (NASA)

Nederlands

Vorige zondag nacht en maandag kwam de tyfoon Muifa eindelijk aan land in Yantai. Het grootste deel van de kracht was al verloren gegaan, dus wij kregen vooral VEEL regen en wat windvlagen. De vuilnisbakken staan nog recht, een paar takken zijn gebroken, maar dat was het ongeveer.
Niets om over naar huis te schrijven dus :-)

Ik denk dat de voorzorgsmaatregelen in de provincie veel kwaad vermeden hebben. Ze hadden gevraagd om alle boten aan de kust te laten, en voorzichtig te zijn wanneer je buiten ging. Ik moest 's ochtends werken, dus liep ik zo snel mogelijk de 5 minuten naar de school. Ik was doorweekt, maar dat was dan ook het ergste. Niks dus, vergeleken met wat er in Zuid-China en de Filipijnen gebeurde!

Ander nieuws: onze lessen zijn weer echt begonnen. Ik geef nu vooral privé lessen, maar vanaf volgende week zijn er ook 3 uren met 4 studenten (beter voor de financiën).
Nadat ik het FOD Buitenlandse Zaken nog eens ge-emailed had, hebben ze uiteindelijk het document opgestuurd. Het zit nu op de post naar China, en van zodra het toekomt kunnen we naar Beijing om onze i-130 aanvraag in te dienen. Daarmee wordt ik legaal een familielid van Andrew, volgens de registers in Amerika. Daarna kunnen we onze immigratievisumaanvraag indienen. We plannen China voor Thanksgiving te verlaten, maar gaan liever eerder.

Cooler than Obama

English

Last night, I was teaching one of the groups at the Korean school that has three girls and one boy. They're about 14 years old. I've blogged about Jason before in this post.
So we're talking descriptions, and they had to describe a famous person one by one, so the others could guess who it was. 
One of the girls described Obama ("he's black, tall," ... (no one's guessing right, so she decides to make it a bit easier) "uh ... the first black president"), after which Jason said: "I don't like Obama".

"Why not?" I ask
"I don't know" he says.
"I think he's pretty cool" I say rather enthusiastically. At which Jason replies.
"You're cooler" in a sort of mumble that I almost can't understand. He's looking down at his hands at this point.
"What? You think I'm cooler than Obama?" I ask, thinking I misunderstood.
"Yes!" he says!

How is that for a compliment? Totally made my day!

Nederlands
Gisterenavond was ik aan het lesgeven aan een groep in de Koreaanse school die bestaat uit drie meisjes en één jongen. Ze zijn ongeveer 14 jaar oud. Ik heb al eens eerder over de jongen geblogt in dit bericht.
We zijn bezig met een les over beschrijvingen, en ze moeten om de beurt een bekende persoon beschrijven waarna de anderen mogen raden wie het is.
Eén van de meisjes beschrijft Obama ("hij is zwart, en groot," ... (niemand die juist kan raden op dit moment, dus maakt ze het een beetje gemakkelijker) "euh ... de eerste zwarte president"), waarna Jason zegt: "Ik vind Obama maar niks."

"Waarom?" vraag ik.
"Ik weet het niet" zegt hij.
"Ik vind Obama best wel cool" zeg ik enthousiast.
"Jij bent cooler" mompel hij. Ik kan hem niet goed verstaan want hij kijkt op dit moment naar zijn handen en heeft zijn hoofd gebogen.
"Wat? Vind je mij cooler dan Obama?" vraag ik, met de idee dat ik hem verkeerd begrepen heb.
"Ja!" zegt hij, klaar en duidelijk!

Wat een compliment, niet? Ik had meteen een super-dag!

Tibettan Borders Closed - Tibetaanse Grenzen Gesloten

Ik ontving gisteren slecht nieuws. We zouden met mijn allerliefste zusje naar Tibet trekken deze zomer, maar onze reisagent kreeg te horen dat de grenzen gesloten zullen zijn in de tijd dat wij er heen willen gaan. Dat betekent dat ze geen buitenlanders in Lhasa willen op dat moment. Wij moeten dus onze reis aanpassen.

I received some bad news yesterday. We were supposed to travel to Tibet with my sister this summer, but our travel agent just found out that the borders will be closed in the time we want to travel there. That means they don't want any foreigners in Lhasa at that time. So we have no choice but to change our plans.

Omkoping - Bribery

Eindelijk! Het is zo ver! Na bijna twee jaar in China, werd ik eindelijk subtiel omgekocht. Ik voel me nu pas echt deel uitmaken van de Chinese cultuur. Hoe ging het in z'n werk? Lees maar verder!

It finally happened! I finally got bribed! After nearly two years in China, I feel like I'm just now being accepted as an equal. How did it happen? Go ahead and read on!

From Rebel to 'Model Student'

I have a student at the Green Art school, who came in about two months ago. He's about 13 or 14 (I think) and he was added to a group of students around his age that already love to giggle.
He came with a warning too "if he's too rowdy, let me know!" Julia said.

Ik heb een student op de Green Art School die nu een tweetal maanden geleden bij één van de klassen gevoegd werd. Hij is ongeveer 13 of 14 jaar oud (denk ik) en hij werd in een groep geplaatst van andere studenten zijn leeftijd die sowieso al erg graag giechelen.
Hij kwam met een waarschuwing. "Als hij voor problemen zorgt, dan laat je het mij maar weten" zei Julia.

I LOVE MY LIFE!

The good news show!
Het goede nieuws journaal

Today I slept in (it's a holiday) until 8! That's super late for me! Then had a relaxed morning in which I wrote a little on my new novel. It's a thriller, that's all I'm saying.
Vandaag kon ik uitslapen tot 8 uur! (feestdag). Dat is echt laat voor mij. Daarna had ik een ontspannen ochtend waarin ik een beetje pende in mijn nieuwe roman. Het is een thriller, meer laat ik niet los.

Around 10:30 I went to see Lisa. We cooked lunch (quesadillas) and chatted. Just spent a nice afternoon together with a lovely glass of wine.
Rond 10u30 nam ik de bus naar Lisa. We maakten samen quesadillas en hebben de hele namiddag gezellig gebabbeld met een heerlijk glaasje wijn.

I had a lovely seaside walk home with my husband. Breathing in the fresh air, admiring the budding flowers.
Andrew en ik wandelden gezellig samen terug langs de zee. Frisse lucht, bloemetjes die net open gaan, prachtig!

But what was the best thing about today? (Go ahead and read on!)
Maar wat was het beste aan deze dag? (Lees maar verder!)

Email from an old student

I got an email from one of last year's students with the rather disturbing title 'i am begging you'. Imagining the worst (i.e. an exam they want to retake after I've already thrown away all of the papers), I am pleasantly surprised at the question I receive. I've copied the text from the email. (Click below)

Ik kreeg een e-mail van één van mijn studenten van vorig jaar met de nogal verontrustende titel 'i am begging you' (ik smeek je). Ik stel me het ergste voor (d.w.z. hij/zij wil een herexamen maken terwijl ik natuurlijk al die papieren al lang weggegooid heb). Ik ben echter aangenaam verrast door de vraag. Ik heb de tekst uit de e-mail gekopieerd. (klink op de link -- tekst in het Engels.)

How to handle a fearsome foursome – Hoe een vreselijk viertal aanpakken

English & Nederlands

Sometimes, as an English teacher at a private school, you get put in front of groups that you have a hard time dealing with. You didn't train to teach that age, or didn't expect that energy level. For me it was a group of 4 Korean boys, aged 5 to 6, with lots of energy for everything except studying English (can you blame them?). They wanted to have fun, I was used to Korean students wanting to study study study.

Soms, als Engelse leerkracht op een privéschool, wordt je voor klassen geplaatst die wat moeilijker voor je zijn. Je bent niet opgeleid voor de leeftijd of het niveau, je hebt geen ervaring om op terug te vallen of geen affiniteit. Voor mij was het een groep van 4 Koreaanse jongetjes, leeftijd 5-6 jaar, met veel energie voor alles behalve Engels studeren (kan je het ze kwalijk nemen?). Ze willen vooral plezier maken, ik ben Koreaanse studenten gewoon die willen studeren studeren studeren, tot ze erbij neervallen.

How NOT to plagiarize & Dog Training 101

Nederlands

Het is een drukke week geweest, maar niet al te vermoeiend. Ik schreef wat minder dan gehoopt, maar dat maak ik volgende week wel goed (je ziet hoe het begint?).
Ik werk momenteel aan een verhaal met de Middeleeuwen als setting. Een ridder op zoek naar een verdwenen prinses met aan zijn zijde een trouwe metgezel. Klinkt cliché? Wacht maar!

Afgelopen donderdag had ik toch wel een erg originele student in de klas. Zoals ze allemaal weten, ben ik erg succesful in het opsporen plagiaat van het Internet. (Moeilijk is dat niet hoor. "Een foutloze tekst? Het onderwerp wijkt lichtjes af van de opdracht? Deze student maakt normaal gezien behoorlijk veel fouten? Tadaaa!)
Ik kijk over de schouder van één van mijn studenten die het meestal vrij moeilijk heeft met schrijven, en zie een tekst over Michael Jackson die me wel erg gesofisticeerd lijkt. Ik dacht niet dat de bijnaam 'Wacko Jacko' gekend was in China, maar ik zie nergens een gsm met Internet. Dus ik neem het studieboek Engels dat ernaast ligt en blader het nonchalant door op zoek naar de betreffende tekst. Hij heeft al lang door waarnaar ik op zoek ben en wiebelt een beetje zenuwachtig. Dan zie ik een boekje naast hem liggen. Ik kijk ernaar, maar zie enkel Chinese reclame, dus ik neem het niet vast. Hij volgt echter mijn blik en neemt het boekje vast om het in de bank te leggen. Recht onder mijn neus!
"Tjah, dan kan je het evengoed aan mij geven", zeg ik. En ja hoor, daar staat het, middenin! Op het nieuwe blad heeft hij dan weer gewoon een internet tekstje neergepend. Zijn creativiteit was jammer genoeg van korte adem.

Vandaag was ik uitgenodigd voor een namiddag feestje bij een Franse vriendin waarop ook alle kinderen van de vrouwen uitgenodigd waren. Een gezellige bende dus. Ik kwam er Sookie ook tegen.
Ik vroeg haar of ze nog steeds een puppy heeft op haar apartement, en dat bleek het geval.
Waarom mijn interesse? Ik bekijk de laatste tijd regelmatig video's van 'The Dog Whisperer', een programma waarin honden getraind worden op een wel zeer snelle en wonderbaarlijke manier. De presentator kan wel wat hardhandig zijn, maar zijn technieken zijn vaak effectief.
Ik wou eens proberen of ze ook echt werkten.
En jawel hoor, de puppy die zowaar horendol draait om het minste, was na een kwartiertje uitgeworsteld en na een lange wandeling zeer braaf. Ze ging mooi zitten wanneer ik stilstond, en at pas wanneer ik haar liet. Op korte tijd was ze plots veel kalmer. Al zou dat ook wel kunnen liggen aan het feit dat ze lange tijd niet buiten was geweest, hihi. (Er zijn ook veel tegenstanders van de technieken van Cesar Millan, te vinden op deze website. Zeker de moeite waard!)

Dit alles ter voorbereiding van de hond die wij op onze boerderij willen.
Suggesties voor een goed ras dat zowel de kippen binnen houdt zonder ze op te eten, het huis bewaakt en de schapen kan hoeden?

Op naar een volgende week van lessen. Deze week, met een beetje geluk, schuift de wekker op naar 5:00! Wens me sterkte!


English

It's been a busy week, but not too tiring. I wrote a little less than I hoped, but I'll make that up next week (that's how it begins!).
I'm currently working on a story set in the Middle Ages. A knight is looking for a lost princess with a loyal companion by his side. Sounds cliché? Wait and see!

Last thursday I had a very original student in my class. As they all know, I'm very successful at tracking Internet plagiarism. (Not that tricky, really. "No mistakes? The subject is slightly different from the assignment? The student normally has quite a few errors? Voila!)
I'm looking over the shoulder of one of my students who usually has a hard time writing, and I see a text about Michael Jackson that seems of an incredibly high quality. I didn't think the nickname 'Wacko Jacko' was known in China, but I don't see a phone with Internet anywhere around. I take the English study book next to him and flip through it. Of course he's already caught on, and shifts nervously in his seat.
Then I notice a magazine next to him. I look at it, but I only see Chinese adds, so I don't bother checking it. He has followed my gaze, however, and takes the magazine to put it inside the space in his desk. Right under my very nose!
"Well, then you might as well give it to me", I say. And yes of course, there it is, right in the middle.
On the new page I give him, he just copies from the web again. Sadly, the creative impulse was short-lived.

Today I was invited for an afternoon party at a French friend's house. All the women that came could bring their children so they could all play together. I also ran into Sookie there.
I asked her if she and her boyfriend still kept the puppy at her place.
Why did I ask? I've been watching some video's of 'The Dog Whisperer" lately. It's a show where dogs are trained in a very quick and remarkable way.
The host can be a little aggressive, but his techniques often work. I wanted to see if they could work for me too.
And yes, they did! At least so far, a puppy that had gone crazy was crazed out after about 15 minutes. We then went for a walk and she was very good. She stood still when I did, and only ate when I let her. In a very short time, she was much calmer than before. It may also have been related to the fact that she hadn't been outside in a very long time, haha. (There are also many people who oppose Cesar Milan's techniques, their reservations and opinions can be found here and are definitely worth checking out!

All in preparation for the dog we want on our farm.
Any suggestions for a good race that can keep the chickens in without eating them, guard the house and herd the sheep and cattle?

Onward to another week of classes. This week, with a bit of luck, the alarm will sound at 5:00 a.m. Wish me strength!

Opnieuw aan het begin

Nederlands
(English version below)

Voila, we staan weer klaar voor een nieuw semester. Morgen beginnen de eerste lessen. Ik heb gelukkig dezelfde groepen als het vorige semester, maar mijn lessenrooster is er wel op achteruit gegaan. Ik heb nu elke dag les, en ze zijn erg verspreid, waardoor ik voor elke les heen en terug moet. Een beetje tijdverspilling dus, of juist wat extra beweging? Het is maar hoe je er tegenaan kijkt.
Onze privé lessen zijn nog niet gepland, dat zal pas na 1 maart zijn, wanneer het Koreaans schooljaar begint.

Onze eerste week terug was erg op het gemak. De jetlag bleef wel wat langer hangen, ik stond wel eens om 3 uur op, om dan 's namiddags nog een paar uur te moeten bijslapen. Na al die yoga-lessen die ik met Mama bij Melanie kon volgen (Yoga-loft in Brugge), wou ik de yoga niet opgeven dus heb ik mezelf woensdag al meteen een mat gekocht. Ik had al wat video's gedownload, en heb nu ook zelf een routine van een half uurtje opgesteld, om elke morgen om 5:30 de dag mee te beginnen. Het is heerlijk om te beginnen met kaarslicht en zachte muziek, en tijdens de oefeningen langzaam de zon te zien opkomen. Ik begin de oude generatie Chinezen beter te begrijpen. Andrew en ik genieten beide van de tijd die we winnen en de energie die we krijgen.

Ik geniet er best wel van om terug 'thuis' te zijn. We hebben weer meer tijd voor elkaar, we kunnen opnieuw onze goedkope groenten kopen. Zelfs de typische Chinese harde matras hebben we gemist.
Vandaag hebben we echter ook ontdekt dat mijn favoriete restaurant hier, Midomi, in de tussentijd werd overgenomen. We gingen er vandaag eten en waren niet erg onder de indruk. We zullen dus meer zelf moeten koken, maar dat kan niet slecht zijn.
We zijn ook aan het letten op onze zout-consumptie. Beetje bij beetje schaven we onze gewoontes bij.

Ik vind het trouwens super als jullie berichten achterlaten! Altijd leuk om te weten dat er gelezen wordt.

Ik voeg ook een stukje 'flash fiction' toe. (Wel in het Engels, mijn excuses). Flash fiction is fictie die je schrijft in een miniem aantal woorden. In dit geval: een verhaal in 50 woorden.

“When did she leave?”
“He didn’t say.”
“Where did she go?”
“He wouldn’t say.”
“Did you ask him why?”
“I asked, he could not answer”.
“And the body?”
“Off the bridge, on the 64.”
Greenstone Gazette, October 15: Young Girl Found Dead.
Greenstone Gazette, October 16: Man Jumps Off Bridge.

Tot de volgende!

English

There, we're ready again for a new semester. Tomorrow we start the first classes. Luckily, I have all the same groups I had last sememster, but my schedule has suffered a little. I have class every day now (instead of Monday-Wednesday), and all the hours or so spread out that I have to go back and forth for every individual class, taking up quite a bit of time on the commute. A waste of time, or just some extra exercise? Depends on how you look at it I guess.
Our private classes haven't been planned yet. We'll see how those go after March 1st when the Korean term begins.

Our first week back was really laid-back. The jetlag lingered a little, I got up at 3 a.m. twice, having to catch up on sleep in the afternoon.
In Belgium, I went to yoga-class with my mom every week, and I wanted to continue. So I bought a mat right away and downloaded some video's. I've written down a 30-minute routine that I can do every morning before breakfast. I get up at 5:30, put on some relaxing music and candles, and stretch my butt off!
It's amazing to see the sun come up as you do sun salutations. A wonderful start to the day! I'm really starting to understand the older generation of Chinese as Andrew and I have more energy and feel less stressed.

I really enjoy being 'home' again. We have more time for each other, we can buy our cheap vegetables again. We even missed the typical hard Chinese mattress.
Today, however, we also discovered that my favorite restaurant here, Midomi, got taken over by a new owner. We went there for lunch today and were not in the least impressed. We'll have to cook more ourselves, I guess, but that's always useful practice!
We're also trying to watch our salt-intake. Little by little we're trying to improve our habits.

By the way, I love it when you guys leave messages! Always nice to know that people are reading the blog!

I'll also add a bit of 'flash fiction'. It's a story with a limited amount of words, in this case: 50.

“When did she leave?”
“He didn’t say.”
“Where did she go?”
“He wouldn’t say.”
“Did you ask him why?”
“I asked, he could not answer”.
“And the body?”
“Off the bridge, on the 64.”
Greenstone Gazette, October 15: Young Girl Found Dead.
Greenstone Gazette, October 16: Man Jumps Off Bridge.

'Till next time!

Ontroering - Feeling moved

Nederlands

Vandaag was zo één van die dagen. Eén van die dagen waarop er iets gebeurt tussen mijn twee oren en ik plots overal de alledaagse magie van de kleine momenten zie.
Op drie verschillende momenten vandaag was ik zo ontroerd dat het me wazig voor de ogen werd.

Lesgeven op de universiteit kan frustrerend zijn. Voor zij die ervaring hebben met het Chinese Engels (ook wel Chinglish genoemd), zal dit geen verrassing zijn. Maar er zijn ook momenten waarop de studenten wel begrijpen wat ik bedoel.
Vandaag liet ik ze van een eerder geschreven klad tekst een structuur voor een verhalend essay opstellen. De meesten creëren iets dat er in de verte op lijkt, maar ik had ook een paar studenten die echt de nagel op de kop sloegen. Mijn extatische vreugde bij die ontdekking werkte zo aanstekelijk dat de studenten in kwestie er zelf vrolijk van werden en even vergaten dat ze eigenlijk heel bang zijn om Engels te spreken. Die momenten waarop het echt klikt met de studenten zijn goud waard.

Het tweede moment was tijdens de lunch. Normaal gezien eten we elke dinsdag samen met Sheena en Fancy, maar vandaag ging de afspraak niet door dus moesten we zelf iets zoeken. We besloten terug te gaan naar een klein "restaurantje" waar we vorige week ook al lunch aten. Het is een baozi/jiaozi restaurantje dat eigenlijk niet meer is dan een klein kamertje, half onder de grond, met 4 tafels en wat stoelen. Het vrouwtje dat het eten serveert is klein en rond, niet in omvang maar in uitdrukking. Ze heeft ronde bolle wangen en loopt lichtjes gebogen maar steeds met een lach om de mond. (Voor zij die bekend zijn met het Steinerschool idee van een 'appelvrouwtje', daar heeft ze iets van weg). Aangezien we geen tolk bij hadden ging het uitleggen wel wat moeilijk. Hoe leg je met handen en voeten uit dat je wil eten wat je vorige week ook had? En als ze het al begrijpt, hoe weet je dat dan? Maar uiteindelijk kregen we toch onze 30 heerlijke dumplings geserveerd, vlees voor Andrew, prei en ei voor mij (wat klinkt dat mooi in het Nederlands).
De dochter van de het koppel (appelvrouwtje en de onzichtbare echtgenoot in de keuken) zat aan een tafeltje naast ons. Plots hoorde ik tijdens het eten haar vader iets aan haar vragen vanuit de keuken. Het enige dat ik kon verstaan was ni hao en zai jian, en zijn dochter die vervolgens 'hello' en 'goodbye' zei. Dit gebaar van interesse betekende zoveel meer voor mij dan alle Chinese studenten die zo graag bevriend willen zijn met ons. Het is een uitgestoken hand die ik zo graag zou willen schudden, maar die nog net te ver weg is. Ik hoop echt wat meer Chinees te leren, hopelijk tijdens de winter vakantie.
Bij het vertrekken spoorde Appelvrouwtje haar dochtertje nog aan om ons uit te wuiven en 'goodbye te roepen'.

'Last but not least'... onderweg van de universiteit naar de Green Art & English School moet ik een aantal keer trappen op en af. Op één van die trappen zag ik een moeder met haar dochtertje van, ik vermoed, een jaar of twee. Het kleintje sprong van tree naar tree. Terwijl ik dichterbij kwam hoorde ik ze praten. "yi", "yi", "er", "er", "san", "san". Per tree herhaalde het kind één van de nummers, tot ze aan tien waren en weer van vooraf begonnen (het tellen, niet de trappen).

Op dagen als deze ben ik zeer blij dat ik hier ben. Het wordt steeds meer thuis en we worden steeds meer deel van onze omgeving, zelfs al zijn we de locale beroemdheden die iedereen bekijkt maar niemand benadert. Er zijn zeer veel open armen in China, en ook hier zitten de kleine hoekjes vol met geluk.

English

Today was one of those days. One of those days where something happens between my two ears, and all of a sudden I see the everyday magic if little moments.
At three different times today I was so moved, that my eyes glistened.


Teaching at the university can be frustrating. For those of you who have experience with Chinese English (also called 'Chinglish'), this won't come as a surprise. But there are also times where the students DO get what I mean.
Today I let them make a structure from a text they'd written before. Most of them created something that vaguely resembled what I asked for, but others really completed the task perfectly. My ecstatic joy at discovering this was so catchy that it made the students in question cheerful too. For a moment, they forgot they're usually terrified to speak English.
Those moments where it really clicks between teacher and student are incredibly valuable.


The second moment was during lunch. Normally, we eat together with Sheena and Fancy every Tuesday, but today they canceled so we had to find our own spot. We decided to go back to a small 'restaurant' where we had lunch last week. It's a baozi/jiaozi restaurant that really isn't more than a small room, half under ground, with 4 tables and some chairs. It must have been used as a basement, originally.
The woman that serves the foods is small and round, not in size but in expression. She has rounds cheeks and stands a little bent forwards.
Since we didn't have a translator there, ordering was a little tricky. How do you explain with your hands and feet that you want the same thing you ate last week? And if she does get it, how do you know?
Eventually we did get our 30 delicious dumplings. Meat for Andrew, leek and eggs for me.

The daughter of the lady sat at a table next to us. Suddenly I heard her father in the kitchen ask her something. The only Chinese I could understand was 'ni hao' and 'zaijian', after which his daughter said 'hello' and 'goodbye'. This sign of interest meant so much more to me than all the Chinese students wanting to be our friends.


Last but not least... walking from the university to the Green Art & English School (Korean Academy where we teach private classes) I have to go up and down stairs a couple of times. On one of those flights of stairs, I saw a mother and her daughter of, I think, about 2 or 3. The little girl jumped down the stairs one by one, and as I came closer, I heard them practice the numbers together.

On days like these I'm so happy I'm here. It's feeling more and more like home Even though we're the local celebrities that everyone stares at but no one approaches, there are lots of open arms in China. Here too there are lots of small corners of happiness.