Al halverwege oktober, wat gaat de tijd toch snel als je elke dag met een baby in je armen rond holt.
Hoe staan de zaken nu? Je zal je misschien nog herinneren dat 2 weken geleden nog zeer veel onduidelijk was. Dat is nu al wat minder.
We hebben besloten nog hier te blijven, bij de grootvader in LA, tot Elise komt (in december) en waarschijnlijk zelfs tot na de paasvakantie. Andrew is volop op zoek naar werk (schrijft elke dag sollicitatiebrieven) en afhankelijk van wat hij vindt blijven we na maart/april hier of gaan we terug naar België. De beslissing hebben we vooral genomen vanuit financiëel standpunt. We hebben er even de kosten van het leven hier bijgenomen, en hoeveel Andrew zou moeten verdienen om dat haalbaar te maken, en een appartement zoeken was gewoon niet haalbaar.
Savannah is nog steeds erg bang van vreemden, en ik krijg het niet over mijn hart om haar hier naar een onbekende dagmoeder te sturen.
Zonsondergang aan Santa Monica Pier
Verder stelt ons meisje het goed, al heeft ze net haar eerste ferme verkoudheid achter de rug. Het slaappatroon is nog niet terug wat het was (nu wordt ze weer om de 3 uur wakker), maar ze lijkt toch al beter.
Mama maakt een mozaïek cadeautje
Ze rolt nu vlot van rug naar buik en terug zodat we goed moeten uitkijken waar ze terecht komt. In één, twee, drie heeft ze de andere kant van de kamer bereikt. Terwijl ik dit schrijf ligt ze lekker te dutten in de BB-sling.
We hebben ook het bezoek van Sookie achter de rug. Door een foutje van haar computer hebben we jammer genoeg zowat alle foto's van de laatste maand en half verloren, maar er stonden er nog een aantal op het Internet die ik aan deze post heb kunnen toevoegen.
We zijn met haar naar de LA County Fair geweest (denk Foor x 10) in een haast onuitstaanbare hitte (we hebben regelmatig de koelere gebouwen opgezocht). Daarnaast trokken we met haar ook nog eens naar Hollywood Boulevard, het wax museum daar en naar het strand. In het weekend brachten we terug een bezoekje aan Solvang (waar we in februari ook al op weekend waren) en het nabije Lompoc. Onderweg stopten we in de prachtige botanische tuin van Santa Barbara. Het was allemaal best gezellig, al was het ook wel lang om zoveel bij elkaar te zijn.
Leonardo en de eeuwige jeugd
Botanische tuin van Santa Barbara
Ondertussen geef ik nog steeds drie keer in de week mijn Nederlandse lessen, en ik geniet er elke keer wel van om even uit het huis te zijn en Savannah bij Andrew te kunnen achterlaten. Dat ik er nog een gratis stukje taart voor krijg en, natuurlijk, betaald word, is al helemaal fantastisch!
Het is echt een heel aardige kerel; een echte babbelaar. Soms komen we maar aan 30 minuutjes 'studeren' toe en praat hij de rest van de tijd over zijn vriendin met wie hij net samen is. Zo een smoorverliefde veertiger heeft wel wat :-)
Sookie valt voor George, tjah, wie niet hé?
Hij heeft me trouwens ook zijn oude smartphone gegeven. Een HTC Mytouch 3G slide. Ik moest hem enkel nog ontsluiten (code kopen online) zodat ik hem met gelijk welke kaart kan gebruiken, en ook in België kan gebruiken als we daar op bezoek gaan. Ik heb hem dan toch ook eens getrakteerd, alhoewel ik lang moest aandringen!
Rara, wie is dit?
Tot zover deze 'korte' update. Tijd om aan de strijk te beginnen en misschien hebben we deze namiddag nog tijd voor een uitstapje. Morgen gaan we alvast 10km wandelen in de LA Aids Walk met de andere atheïsten van Atheists United. Hopelijk blijft Savannah goed en lukt het om mee te doen.
Tot de volgende!
PS: voor zij die nood hebben aan een anti-jaloezie injectie: we hebben
hier ook al regen gezien! Welgeteld 24 uur. Ondertussen, moet ik
toegeven, is het wel alweer mooi zonnig en een aanvaardbare 19°C. Laten
we hopen dat die voorspelling van 35°C morgen niet helemaal klopt.
Nog steeds bij de grootvader. Dat gaat grotendeels goed. De situatie is wel wat verbeterd maar ook doordat we nu toch plannen te vertrekken in de nabije toekomst. Morgen komt Sookie aan en ze blijft logeren tot 8 oktober. In die tijd willen we ook een tripje maken richting Central Coast California, waar we misschien heen willen. Het heeft het warme klimaat van California (maar wel iets koeler) te midden van groene, glooiende heuvels. Of het betaalbaar is blijft nog een beetje een vraagteken. Dat hangt af van het volgende.
Jobs:
Aangezien we nog niet echt een idee hebben van waar te zoeken (zie voorgaande) is Andrew nog niet echt op zoek naar een vaste full-time. Hij werkt af en toe met zijn vader (loodgieter) en ik geef sinds deze week ook drie uurtjes per week Nederlandse les aan een man uit Ecuador. Wat beweegt zo iemand er toe om Nederlands te leren? Hij werkt voor een Nederlands bloemenbedrijf hier, en vindt het uiterst verdacht wanneer iedereen rondom hem Nederlands babbelt en hij het niet begrijpt.
Uiteraard leer ik hem Hollands, niet Vlaams.
We spreken af in een restaurant hier 10 minuutjes wandelen vandaan, en hij betaalt me $25/uur + koffie en taart (Coco's heeft echt lekkere taarten!).
Dagje in het park
Sociaal:
We hebben ons aangesloten bij een atheïstische groep hier in Los Angeles: Atheists United. Tot dusver zijn we al naar twee bijeenkomsten geweest. Eén daarvan was een viering van hun 30-jarig bestaan met een champagne brunch. De Ecuadoriaan heb ik ook daar leren kennen, samen met nog wat andere zeer aangename mensen. Als we zouden verhuizen, moeten we dat natuurlijk wel weer opbouwen, maar er zijn nog gelijkaardige groepen en sub-groepen in andere delen van het land, dus we vinden wel iemand!
Het is vooral heel leuk om vrienden te maken uit zoveel verschillende culturen en in zoveel verschillende kleuren :-)
Daarnaast zien we ook af en toe wat familieleden en oude vrienden van Andrew. Erg druk hebben we het gelukkig niet, want met een baby'tje is dat ook erg moeilijk.
Savannah:
Vriendjes maken in het park
Onze kleine dikzak stelt het goed. We hebben haar gewogen op 25 september, en ze kwam aan een gezapige 8.160 gr. Ze lacht volop, en rolt al vlot van rug naar buik. Omgekeerd is nog moeilijk, dus jengelt ze maar als ze het beu is.
Ondertussen krijgt ze ook al wat groente- en fruitpap. Wij doen wat op het lepeltje; zij pakt de lepel en steekt die in haar mondje. Leuk om zien, al zit alles wel onder de spetters.
We zijn dus nog steeds volop bezig met uitzoeken wat we nu precies willen, en waar. België speelt nog in het achterhoofd, evenals Portland, midden-Californië, enz. Maar het gebrek aan vaste planning begint ons wel wat te frustreren, dus we vinden hopelijk snel iets.
PS: Het is hier nog steeds iedere dag tussen de 30-40°C. Nog geen spatje regen gezien deze hele week! Jaloers iemand?
Now that it's been a couple of months since we left China, I still get lots of people asking if we'd ever go back. We have thought about it, in case we have a hard time finding jobs in the US or Belgium, or in case we miss the peace and quiet of life there. There were a lot of advantages to living in China, which I'd love to share with you. I've listed my top 10 below.
Great Food! Chinese food is not only healthy, it's also delicious. The flavors are so different and so diverse. Luckily Andrew picked up some of the cooking, so as soon as we track down the proper ingredients he'll be off to the kitchen for at least half of the meals.
Cheap and very fresh vegetables and fruit
Our lovely apartment, completely our own and big enough to raise a small family.
Never having to worry about how you look. They're used to pretty much anything.
Colleagues, friends, people around us
Students who respect you and actually want to be in the class with you
The ease of making a good income and being able to save money without feeling like you have to work too much.
Being surrounded by a new language and the great feeling you get from managing to have those little conversations in that language.
Being a little special, everywhere you go, just because you look different.
People who feel responsible for their own health and their own situation. They don't complain, they just do something about it.
But there are reasons we left too (other than being pregnant). After 27 months there, there were some things we really wouldn't miss. Somehow, it's been hard for me to get used to some of them though, especially in the beginning!
Having to throw your toilet paper in a basket instead of in the toilet. Oddly enough this was one of the hardest things to get used to!
People spitting, peeing, crapping in the streets.
Smelly people
The dirty streets and hallways in school. You always had to be so careful where you put your feet.
People shouting at us to get our attention. 'Helloooo! Hellooo!' Got really annoying after a while!
The 5 month Winter
Not being able to communicate freely because of the language barrier. That was a biggie for Andrew too.
Having to rely on others to help you take care of your own business. That's frustrating, no matter how kind they are and how much they want to help.
Not feeling like our job mattered (in the college). And no professional support. We taught for the few students that cared.
Always feeling like the odd ones out. Never really being part of the country. Never feeling like you completely belong.
So there are reasons why we'd go back, and some we stay away. I suspect time will tell whether or not we ever make it back, and under what conditions. China is changing fast so the city we may go back to will never be the city we left.
Keep reading to stay posted on our plans :-)
Nederlands
Nu dat het een aantal maanden geleden is sinds we China verlieten krijg ik nog steeds vaak de vraag of we ooit nog plannen terug te gaan. We hebben er wel degelijk over gedacht, in het geval dat we hier of in de VS moeilijk werk kunnen vinden. Of in het geval dat we het rustige leventje daar zouden missen. Er waren een heel aantal voordelen aan in China wonen, die ik graag met jullie wil delen. Ik heb een top 10 opgesteld van de dingen die ik het meest mis.
Message from my student
Lekker eten! Chinees eten is niet alleen gezond, het is ook echt lekker. De smaken zijn zo verschillend van de onze, en er is zo'n grote variëteit. Gelukkig heeft Andrew wel een aantal kookkunsten opgepikt, dus van zodra we de juiste ingrediënten vinden mag hij de helft van de maaltijden klaarmaken.
Goedkope en zeer verse groenten en fruit.
Ons heerlijke appartement. Helemaal voor ons en met genoeg ruimte voor gasten.
Je nooit zorgen hoeven te maken over hoe je eruit ziet. Ze zijn daar zoveel gewoon dat ze van niets opkijken.
Collega's, vrienden, mensen rondom ons.
Studenten die je respecteren en je graag voor de klas zien staan.
Het gemak waarmee je een goed inkomen kon verdienen en zelfs kon sparen zonder echt op de centen te moeten letten of zonder echt hard te moeten werken.
Omringd worden door een vreemde taal en het gevoel dat je krijgt wanneer je in die nieuwe taal een kleine conversatie kan voeren.
Een beetje speciaal zijn. Gewoon omdat je er anders uitziet.
Mensen die zich verantwoordelijk voelen voor hun eigen gezondheid en financiële situatie. Ze klagen niet maar doen gewoon wat ze kunnen om zichzelf te verbeteren.
Maar er zijn ook redenen waarom we uit China wegtrokken (en niet enkel de zwangerschap). Na 27 maanden daar waren we een aantal dingen echt beu. Vreemd genoeg zijn het vooral die dingen waaraan ik moeilijk kon wennen eens we weg waren, zeker in het begin.
Je wc papier in een mandje moeten gooien in plaats van het toilet. Daar moest ik in het begin echt aan wennen! Het wordt zo'n routine.
Mensen die spugen, plassen en kakken op straat.
Mensen die stinken, wc's die stinken, straten die stinken.
De vuile straten en gangen op school. Je moest altijd oppassen waar je je voeten neerzette.
Mensen die dingen naar ons roepen om onze aandacht te krijgen. Zo vervelend na een tijdje.
De winter van 5 maanden.
Niet vrij kunnen communiceren door de taalbarrière. Dat was voor Andrew echt een minpunt.
Anderen om hulp moeten vragen om je eigen zaken te regelen. Al doen ze het nog zo graag.
Het gevoel hebben dat je werk er niet toe doet. En geen professionele ondersteuning. Gaf niet echt voldoening. We gaven les voor de enkele studenten die toch wouden leren.
Nooit echt deel uitmaken van de cultuur of van de bevolking. Je bent altijd het buitenbeentje. Voelt je nooit helemaal thuis.
Dus er zijn redenen waarom we terug zouden gaan, en redenen waarom we weg blijven. Ik vermoed dat de tijd het wel zal uitwijzen of we nog terug gaan of niet, en onder welke voorwaarden. China is zo snel aan het veranderen dat de stad waar we naar terug zouden keren nooit de stad zal zijn die we achterlieten.
English
After another two months of silence, I've decided that it may be time for another update. I know, I'm home all day and hardly have any responsibilities, but it's been so nice to be back with family and spend time in the house I grew up in, that I just haven't spent a lot of time in front of the computer.
Pre-washing diapers - luiers voorwassen
We came back to Belgium on February 22nd. The flight was pretty horrible. My big belly got in the way of sleep and comfort, and we flew with American Airlines who didn't really provide the service that we were used to in China. On our first 5 hour flight we didn't even get a meal!
Still, it was all worth it to see my parents at the airport and my sister waiting for us at home.
The rest of February and March we've spent catching up with old friends and of course getting ready for the birth of our baby girl, Savannah.
I've been on about 6 doctor's visits, acquired all the materials we need for a home water birth, and Andrew and I have been attending weekly birthing classes. I've gone from being scared about the whole process to a lot more understanding and confidence. Sure, it'll hurt, but it's also a completely new experience and a chance to grow as a woman.
Every day I feel more ready and excited about seeing Savannah's face for the first time and hearing her voice.
We've also stocked up on some of the materials we will need for the first months: eco-diapers, the baby's bassinet (which I made in high school together with my grandfather), baby carriers (www.babylonia.be) and of course clothes. Family and friends have been getting more excited too, and I have to admit that I don't mind my belly being the focus of attention from time to time.
Today I'm 38w1d pregnant, so I don't expect our little girl for another 2 or 3 weeks. I'll try to update either before or as soon as she's here, but can't make any promises. Chances are I'll forget about blogging altogether for a couple of months more after the baby.
De wieg - the bassinet
Thanks for checking in from time to time either way! Enjoy the photo's :-)
Nederlands
Na nog eens een pauze van twee maanden, dacht ik dat het wel eens tijd werd voor een nieuwe update. Ik weet het, ik ben elke dag thuis en heb zo weinig verantwoordelijkheden. Maar het is zo heerlijk om weer bij de familie te zijn en mee te draaien in het dagelijkse leven thuis, dat ik niet veel tijd voor de computer doorgebracht heb.
We zijn terug in België gearriveerd op 22 februari. De vlucht was nogal ongemakkelijk. Mijn grote buik zat het slapen en comfort in de weg, en we vlogen met American Airlines waar we toch niet heel erg tevreden van zijn. Op de eerste vlucht van meer dan vijf uur kregen we niet eens een snack!
Toch was het de uitputting en uithongering waard om mijn ouders aan de luchthaven te zien en mijn zusje dat thuis op ons zat te wachten. Mijn broer zag ik later die dag ook nog.
De rest van februari en maart hebben we doorgebracht met oude vrienden en familie, en natuurlijk met voorbereidingen voor de geboorte van ons meisje, Savannah.
Ik heb er ondertussen al een 6-tal dokter's visites op zitten, en we hebben ook alle materiaal voor een thuisbevalling onder water bijeen gehaald. Daarnaast gaan Andrew en ik wekelijks op cursus ter voorbereiding van de bevalling en de eerste weekjes daarna. Ik ben geëvolueerd van vooral bang zijn naar meer begrip en zelfzekerheid. Tuurlijk, het zal even pijn doen, maar het is ook een volledig nieuwe ervaring en een kans om te groeien als vrouw. Elke dag voel ik me meer klaar en opgewonden om Savannah's gezichtje voor het eerst te bewonderen en haar stemmetje voor het eerst te horen.
Testing the pool - het bad uittesten
We hebben ook een aantal dingetjes gekocht voor de eerste maanden: eco-luiers (www.kiddybips.be), de baby's wieg (die ik nog zelf gemaakt heb in de 8e klas met mijn grootvader), draagdoeken (www.babylonia.be) en natuurlijk kleertjes. Familie en vrienden worden ook steeds enthousiaster, en ik moet toegeven dat ik het niet erg vind als mijn buikje af en toe helemaal in de aandacht staat.
Vandaag ben ik 38w1d zwanger, dus ik verwacht onze kleine meid nog niet voor ten minste 2-3 weken. Ik probeer daarvoor nog een bericht te posten, of kort erna, maar ik maak geen beloftes. De kans is groot dat ik het bloggen even zal vergeten voor de eerste maanden na de geboorte.
Toch bedankt om nog af en toe eens binnen te piepen, en geniet van de foto's!
Het is officieel: de winter is gearriveerd. De eerste sneeuw is gevallen. Het is al eens onder de 0°C gezakt. Ik heb m'n thermisch ondergoed aangetrokken en maak soep en warme melk à volonté. En ... we zijn nog steeds in China!
Eerst wat nieuws over de immigratie.
We hoorden van de ambassade dat ze een brief opgestuurd hadden op 18 oktober, maar dat die door de post teruggestuurd was. Ze zeiden dan maar meteen dat we het best eerst en vooral alle benodigde documenten konden verzamelen, om daarna een brief naar hun te sturen om een datum aan te vragen. Dat zal ergens volgende week gebeuren.
Kerstmis in Amerika? We hopen erop, en het zit er misschien nog in!
Daarnaast gaat het leven in Yantai nog steeds vlotjes. We houden ons bezig met lesgeven, waardoor we wat extra kunnen sparen voor die maanden werkloosheid in Amerika en België. We genieten ook wel van de extra tijd met onze vrienden hier. Het is een grote troost dat we, ondanks het hart-brekend ver weg zijn van familie, toch mensen rondom ons hebben die ons graag zien, en vice versa.
Skype is natuurlijk ook een fantastische hulp! Ik weet niet wat ik zonder zou doen.
En hoe gaat het met nummertje drie in ons kleine gezinnetje?
Ons 'Gelukkig Boontje' is niet meer zozeer een boontje als een klein uitgevallen banaan. Met 200 gram en 20cm (volgens de websites) is het nu zeker een wezentje om rekening mee te houden.
Hij/zij geniet alvast volop van het rondzwemmen, koprollen en zwaaien met armpjes en beentjes; en ik mag meegenieten.
Andrew heeft de baby ook al kunnen voelen, wat het voor hem allemaal veel tastbaarder maakt. Ik plan rond week 20 te gaan voor een tweede echo om dan hopelijk te weten welk persoonlijk voornaamwoord ik mag gaan gebruiken in plaats van 'het'.
Playing Touch Football/Amerikaans Voetballen
Als laatste wil ik iedereen nog een gelukkige Thanksgiving toewensen, al vieren we dat in België niet echt. Wij hebben alvast wel gevierd met collega's en vrienden (allemaal Amerikanen). Dat doe je door veel te eten, gezellig te babbelen, en naar Amerikaans voetbal te kijken. Er was geen kalkoen, maar wel voldoende andere traditionele gerechten (aardappelpuree, cranberry saus, vulling, pompoentaart, zoete aardappel, pecan taart, enz.)
Waar ben ik dit jaar dankbaar voor? Mijn fantastische echtgenoot, ons bijna-baby'tje, steun van de families, interessante en leuke vrienden, en -ondanks het feit dat we langer moeten blijven dan gepland- ons geweldige leven in China.
En jij?
English
It's official: Winter has started. We've had our first snow. It's been under 30°F. I've taken out the long-johns and have been making soup and hot chocolate. And we're still in China!
A little about the immigration first.
We heard from the embassy that they had sent us a letter, but that the post office returned it. They then said it would be easier for us to just collect all the paperwork we need, and then let me know when we have everything. That should be something next week. We'll then send them a letter, after which they should invite us for an interview.
Christmas in the States? We sure hope so, and it may still be in the cards for us!
Apart from that life in Yantai is going smoothly. We're busy teaching, which helps us save up for when we'll be unemployed in the US and Belgium. We also do enjoy the extra time we have with our friends here. It's a great comfort to feel surrounded by people we love and who love us, even if we're still heart-breakingly far away from family.
Skype has been a life-saver too! Don't know what I'd do without it!
18 weeks/weken (wearing 2 pants!)
And how is the third member of our little family faring?
Our little Happy Bean is not so much a bean anymore as a medium-sized cucumber. At 8-9 ounces and 6 inches (according to the websites) it's now definitely a force to be reckoned with.
The little one has a great time swimming, tumbling and kicking around inside, and I get to feel it's movements. Andrew has now felt them too, which makes things so much more tangible for him. I'm planning to get the next ultrasound somewhere after 20 weeks to hopefully figure out which pronoun I can use to refer to 'it' from now on.
I want to wish all of you a belated Happy Thanksgiving too. We spent it with our colleagues and friends, enjoying great food, wonderful conversation and unintelligible American football (there's got to be a 'Dummies' book for that). No turkey, but plenty of other stuff to make up for it.
What am I grateful for this year? My amazing husband, our soon-to-be baby, supportive family, interesting and exciting friends, and -despite having to stay longer than expected- our wonderful life in China.
We've been talking a lot about marriage recently. I don't know how we first got into the topic, but it has come up in quite a few of my classes and in my conversations with friends. I want to share some of my thoughts with you below.
We hebben het de laatste tijd vaak over het huwelijk. Ik weet niet hoe het begon, maar het onderwerp steekt regelmatig de kop op in mijn lessen en in conversaties met vrienden.
Hieronder wil ik een aantal van mijn gedachten hierover met jullie delen.
My birthday was four days ago, and we celebrated pretty much the whole week. We had a party on Sunday, a nice dinner on Tuesday, Lisa came over on Wednesday, and Brenda cooked us lunch on Saturday.
Mijn verjaardag was vier dagen geleden, en we hebben zo goed als de hele week gevierd. Op zondag hadden we een feestje, op dinsdag gingen we gezellig uit eten, Lisa kwam woensdag langs en zaterdag trakteerde Brenda ons op een zelfgemaakte lunch.
Tijd voor het verslag van ons snoepreisje vorig weekend. We trokken met onze collega's (zowel Chinees als Westers) naar Jinan, de hoofdstad van Shandong (onze provincie) en naar Qufu, de thuisstad van Confucius.
Time for the full report on our little trip of last weekend. We went to Jinan, capital of Shandong (our province) and Qufu, the hometown of Confucius, with our Chinese and Western colleagues.
We zijn door mijn 'college' uitgenodigd op een weekendje weg met alle leraren. In totaal zullen we met 8 westerlingen zijn, en ik-weet-niet-hoeveel (ik bedoel, ik weet het echt niet) Chinese collega's. We trekken naar Qufu, de geboorteplaats van Confucius, en naar Jinan, de hoofdstad van onze provincie.
We've been invited on a weekend trip by my college with all the teachers. All together, there are 8 of us westerners and an as yet unknown number of Chinese colleagues. We'll be traveling to Qufu, the birthplace of Confucius, and to Jinan, the capital of our province.
Ik schrijf een uitgebreid verslag met foto's eind volgende week, dan hebben we op donderdag en vrijdag geen les op de universiteit.
Ik moet, daarentegen, wel naar de tandarts op woensdag ochtend. Ik ben afgelopen woensdag geweest voor een tandsteenverwijdering (wat een woord!) en moet terug voor het vullen van een gaatje en laten trekken van alle (je leest het goed) wijsheidstanden. Ik hoop stiekem dat ze ze allemaal in één keer kunnen uithalen, ik eet wel papjes zoals toen ik nog een beugel had (weet je nog Mama? Gemalen kippenfilet met mayonaise, yum). Maar, blijkbaar is dat erg uitzonderlijk, en doen ze meestal maar een kant per keer om te zorgen dat je aan de andere kant nog kunt eten. Ach ja, we zien wel
I'll write an extensive report with pictures at the end of next week, on Thursday and Friday we don't have class at the university. I do have to go to the dentist on Wednesday morning however. I went this past Wednesday to get my teeth cleaned, and have to go back for a filling and to get my 4 (yes, all of them) wisdom teeth cut out. I'm secretly hoping they'll pull all of them out at once. I'll just eat mush like I did when I had braces (remember Mom? Blended chicken with mayo, yum). But apparently they usually will only pull them on one side and leave the other side for later so you can heal properly. Then you can eat on the other side, so to speak. Oh well, I guess we'll see.
Have a look at the story I wrote and sent to the China Daily Website (An English newspaper in China). It's about my experience as a model here in Yantai.
Neem snel een kijkje op de website van China Daily (een Engelstalige krant hier in China). Ze hebben vandaag een schrijfsel van mij gepubliceerd. Het gaat over de ervaring als model hier in Yantai.
For those who read my other blog too, you already know that sadly my grandfather passed away last week. Luckily, I've been surrounded by friends and family, both in read life and online, who have supported me and helped me enjoy Easter. Thanks to everyone!
Voor zij die mijn andere blog ook lezen, jullie weten al dat mijn grootvader vorige week overleden is. Gelukkig ben ik omringd door vrienden en familie, zowel in het echte leven hier als via het internet, die me ondersteunen en me een mooi Pasen bezorgd hebben.
Bedankt iedereen!
Every Tuesday evening, a couple of the foreigners from our college get together to play some games. For me, a rather private person most of the time, it's one of my favorite ways to interact with people.
Elke dinsdag avond hebben we een spelletjes avond met een aantal van onze westerse collega's aan de universiteit. Voor mij, meestal nogal een teruggetrokken persoon, is dit één van mijn favoriete manieren om sociaal bezig te zijn.
I love games, and I really enjoy this group of friends. They're mostly Americans, so very easy going and welcoming. I got along with everyone from the start. They are also always up for a good time.
Ik ben dol op spelletjes, en deze groep vrienden is echt gezellig. Het zijn vooral Amerikanen, dat betekent: erg gemakkelijk in de omgang. Ze zijn heel spontaan, en staan atlijd open voor nieuwe mensen en een avond vol plezier.
Last night we played Bananagrams, which is a great game for word-fanatics like me! We also played Take 5! and Saboteur. All of these games can be played with up to 10 players, which is essential since our group is usually around 10 people.
Gisteren speelden we Bananagrams, echt een leuk spel voor zij die van woordspelletje als Scrabble en Boggle houden.
We speelden ook 6 Nimmt! en Saboteur.
Al deze spelletjes kan je met groepen van 10 personen spelen, wat voor ons essentieel is.
Any other ideas for games that we could play in such a big group?
Hebben jullie nog ideeën voor spellen die je met groepen van 10 of 10+ mensen kan spelen?
Today I slept in (it's a holiday) until 8! That's super late for me! Then had a relaxed morning in which I wrote a little on my new novel. It's a thriller, that's all I'm saying.
Vandaag kon ik uitslapen tot 8 uur! (feestdag). Dat is echt laat voor mij. Daarna had ik een ontspannen ochtend waarin ik een beetje pende in mijn nieuwe roman. Het is een thriller, meer laat ik niet los.
Around 10:30 I went to see Lisa. We cooked lunch (quesadillas) and chatted. Just spent a nice afternoon together with a lovely glass of wine.
Rond 10u30 nam ik de bus naar Lisa. We maakten samen quesadillas en hebben de hele namiddag gezellig gebabbeld met een heerlijk glaasje wijn.
I had a lovely seaside walk home with my husband. Breathing in the fresh air, admiring the budding flowers.
Andrew en ik wandelden gezellig samen terug langs de zee. Frisse lucht, bloemetjes die net open gaan, prachtig!
But what was the best thing about today? (Go ahead and read on!)
Maar wat was het beste aan deze dag? (Lees maar verder!)
We zijn nu ongeveer een week of twee terug van ShiJiaZhuang in Hebei provincie waar we het Chinese Nieuwjaar vierden met één van Andrew’s studentes en een goede vriendin van ons. Haar Engelse naam is Rose.
Ik zal deze post onderverdelen naargelang de verschillende facetten van ons verblijf in plaats van een dag na dag verslag als dat van Harbin.
Reizen met de trein
Reizen met de trein is te allen tijde een avontuur in China, maar misschien nog het meest zo tijdens de dagen voor het Chinese Nieuwjaar. Het is alsof heel China samendringt om alle treinen te vullen. Iedereen is beladen met pakjes en alle soorten gedroogd voedsel voor de familie.
We konden pas op het laatste moment nog tickets bemachtigen omdat Rose een klasgenoot heeft en die heeft een vriend van wie de moeder op het treinstation werkt. Zoals je merkt zijn connecties in China van vitaal belang voor zowat alles.
Omdat het zo last minute was hadden we wel geen bed in dezelfde wagon op weg naar Shijiazhuang. We hadden voor de heenreis ‘hard sleepers’ geboekt. Dan heb je 6 bedden per segment, en 60 bedden per wagon. De bedden zijn steeds drie boven elkaar met een klein tafeltje tussen de twee stapelbedden. Het is er vooral erg krap, en het was er ook erg koud. Om 22 uur gaan de lichten uit, maar heel de nacht door blijf je de aankondigingen horen en speelt er muziek of Chinese komedie op de radio.
Andrew sliep op het onderste bed, dat iets comfortabeler had moeten zijn, ware het niet dat hij bij een familie sliep waarvan de zoon niet kon stilzitten en naast een deur die niemand sloot. 12 uur later kwamen we moe aan maar we mochten meteen een paar extra uur slapen.
Op de weg terug hadden ze voor ons ‘soft sleepers’ geboekt. Die zijn meer dan dubbel de prijs, maar er is ook een groot verschil in comfort. Hier heb je aparte ‘kamertjes’ met vier bedden – twee onder en twee boven. Er licht tapijt op de vloer, er staat een bloemetje op de tafel, je controleert zelf de lichten en het volume van de radio en er is verwarming. Als het niet voor het grote prijsverschil was, was de keuze snel gemaakt.
Ter informatie: hard sleeper bedden: 117-122¥, soft sleeper bedden 288-302¥. Verschil in prijs heeft te maken met positie van het bed (onderste bedden zijn duurder). De afstand was dezelfde.
Wonen
De Chinezen die wij kennen wonen over het algemeen vrij ruim. We hadden in het huis van Rose een eigen slaapkamer die aan haar gestorven grootmoeder toehoorde. Het appartement (de Chinezen wonen in appartementen, niet in huizen) heeft twee verdiepingen en twee badkamers. Het is qua decoratie eerder een samenraapsel van interessante spulletjes, maar dat is niet bij iedereen zo.
Het huis van Rose haar tante was ook groot en elegant ingericht. Ze wonen vooral ruim als je er rekening mee houdt dat het gemiddeld gezin uit 3 personen bestaat. De kinderen hebben regelmatig meer dan één slaapkamer ter beschikking.
Eten
Het traditionele voedsel tijdens Nieuwjaar is een combinatie van verschillende gerechten. Er is altijd meer vlees op belangrijke dagen, maar je hoort ook hele vis te serveren en natuurlijk dumplings. Dat is een soort Chinese ravioli met allerlei soorten verschillende vullingen. In de tijd dat we daar waren hebben we tot 8 keer toe dumplings gegeten, gekookt, gestoomd en gebakken in de pan. Vroeger verstopten ze in sommige dumplings munten. Als je die te pakken kreeg zou je in het volgende jaar geluk hebben (voor de Chinezen betekent dat vooral ‘rijk worden’). Nu verstopt de familie pindanoten, die zijn hygiënischer en tenminste eetbaar.
We zijn ook avontuurlijk geweest de laatste tijd. Op onze lijst van nieuw uitgeprobeerde soorten vreemd voedsel: (++ = heerlijk, + = lekker, 0 = smakeloos, - = ‘nee, dank u’, -- = ‘loop gillend weg’
·Eendenbloed +
·Maag van een schaap (de buitenkant) 0
·Maag van een vis +
·Gebakje met durian fruit ++
·Zijderups –
·Inktvis –
·Varkenspoot –
·Eendennek +
·Zeekomkommer ++ (de saus was heel lekker)
·Verschillende soorten moeilijk te omschrijven zeevruchten
·Sterke likeur waarin weekte … hou je vast … tijgerbeenderen en een giraf hoorn. Andrew’s mening: ++, mijn mening … moeilijk binnen te houden en onmogelijk ethisch te verantwoorden. WWF zou razend zijn.
En dit is qua eetgewoonten één van de conservatieve delen van China. In het Zuiden en het Westen eten ze ook nog slangen, kat, aap, enz. Maar dat zal iets zijn voor deze zomer, nietwaar mama?
Activiteiten
Het Chinese Nieuwjaar valt goed te vergelijken met Kerstmis en Nieuwjaar bij ons. Het is een soort combinatie van die twee feestdagen, die meestal een aantal dagen duurt. De voornaamste ingrediënten van een geslaagde viering zijn familie, teveel eten dat lang duurt, een show op tv die iedereen bekijkt (misschien bij ons niet echt zo belangrijk) en als activiteit hoogstens een wandeling in de namiddag. Wij gingen naar een bloemenmarkt waar ze een laatste uitverkoop hielden van alle soorten planten. We kochten er een klein plantje voor de familie en een klein bonsai boompje (camelia) voor onszelf. Ik onderhandelde zelf en het ging vrij goed!
Ook spelletjes zijn een traditioneel tijdverdrijf. We leerden het originele Mahjong (Majiang) spelen (met vier personen, doet beetje denken aan een mix tussen jokeren en poker) en Chineesschaken. Ondertussen ben ik al druk online aan het shoppen voor onze eigen sets zodat we druk kunnen oefenen.
De andere dagen waren zeer ontspannen met wat winkelen, een bezoek aan een prachtig ‘dorp’ met een groot aantal klassieke gebouwen en vooral nog veel meer eten. Ik heb Rose ook een beetje leren breien. De tijd vloog voorbij en we vertrokken terug met uitnodigingen voor volgende bezoekjes, om nog meer Chinees te oefenen en Andrew nog meer vol te proppen.
Vuurwerk
Niet te vergeten is natuurlijk het vuurwerk in China. Vele westerlingen vinden het eerder een teleurstelling, en dat was voor ons ook wel een beetje zo. Vuurwerk is ook voor de gewone Chinezen nogal duur, dus kopen ze niet de mooiste pijlen maar opteren ze voor vooral zeer veel ‘firecrackers’. Dat zijn de luide knallers die bedoeld zijn om de kwade duivels weg te jagen. Die worden niet alleen tijdens Nieuwjaar afgestoken maar ook voor huwlijken en andere speciale gelegenheden. Maar tijdens de Nieuwjaarsperiode zijn er wel wat meer dan op andere momenten. Je hoort de knallen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, meestal voor elke maaltijd, en dat voor ten minste een week.
Maar op de avond van Nieuwjaar, om 12 uur, licht de hele hemel ook op met prachtige kleuren. Zowat elke familie steekt vuurwerk af. Ze doen dat gewoon op straat, dus het is een beetje uitkijken geblazen, maar het betekent ook dat iedereen kan meegenieten van elkanders vuurwerk.
Gelukkig waren we zo moe dat we door het knallen door nog sliepen als roosjes. De volgende ochtend begon het knallen weer om 7:00, mooi op tijd voor het ontbijt.
We hebben een prachtige ervaring achter de rug. Wat we volgend jaar doen voor Nieuwjaar weten we nog niet, maar het staat wel vast dat in China blijven hoog op de lijst zal staan. Het is alsof er sterrenstof in de lucht hangt: je ziet overal lachende gezichten, alles wordt feestelijk verlicht en er hangen nieuwe kansen aan de bomen, rijp voor het plukken.
Guo Nian Hao! Gelukkig Nieuwjaar!
P.S. Ik wil ook even Nonkel Mark bedanken voor de tijd die hij nam om Oma alle foto's te laten zien! Xièxiè!
