10 Things I'll Miss in China - 10 Things I won't

English

Hotpot in Chengdu

Now that it's been a couple of months since we left China, I still get lots of people asking if we'd ever go back. We have thought about it, in case we have a hard time finding jobs in the US or Belgium, or in case we miss the peace and quiet of life there. There were a lot of advantages to living in China, which I'd love to share with you. I've listed my top 10 below.

1. Great Food! Chinese food is not only healthy, it's also delicious. The flavors are so different and so diverse. Luckily Andrew picked up some of the cooking, so as soon as we track down the proper ingredients he'll be off to the kitchen for at least half of the meals.
2. Cheap and very fresh vegetables and fruit
3. Our lovely apartment, completely our own and big enough to raise a small family.
4. Never having to worry about how you look. They're used to pretty much anything.
5. Colleagues, friends, people around us
6. Students who respect you and actually want to be in the class with you
7. The ease of making a good income and being able to save money without feeling like you have to work too much.
8. Being surrounded by a new language and the great feeling you get from managing to have those little conversations in that language.
9. Being a little special, everywhere you go, just because you look different.
10. People who feel responsible for their own health and their own situation. They don't complain, they just do something about it. 

Chinese toilet (source)

But there are reasons we left too (other than being pregnant). After 27 months there, there were some things we really wouldn't miss. Somehow, it's been hard for me to get used to some of them though, especially in the beginning!

1. Having to throw your toilet paper in a basket instead of in the toilet. Oddly enough this was one of the hardest things to get used to!
2. People spitting, peeing, crapping in the streets.
3. Smelly people
4. The dirty streets and hallways in school. You always had to be so careful where you put your feet.
5. People shouting at us to get our attention. 'Helloooo! Hellooo!' Got really annoying after a while!
6. The 5 month Winter
7. Not being able to communicate freely because of the language barrier. That was a biggie for Andrew too.
8. Having to rely on others to help you take care of your own business. That's frustrating, no matter how kind they are and how much they want to help.
9. Not feeling like our job mattered (in the college). And no professional support. We taught for the few students that cared.
10. Always feeling like the odd ones out. Never really being part of the country. Never feeling like you completely belong.

So there are reasons why we'd go back, and some we stay away. I suspect time will tell whether or not we ever make it back, and under what conditions. China is changing fast so the city we may go back to will never be  the city we left. 

Keep reading to stay posted on our plans :-)

Nederlands

Nu dat het een aantal maanden geleden is sinds we China verlieten krijg ik nog steeds vaak de vraag of we ooit nog plannen terug te gaan. We hebben er wel degelijk over gedacht, in het geval dat we hier of in de VS moeilijk werk kunnen vinden. Of in het geval dat we het rustige leventje daar zouden missen. Er waren een heel aantal voordelen aan in China wonen, die ik graag met jullie wil delen. Ik heb een top 10 opgesteld van de dingen die ik het meest mis.

Message from my student

1. Lekker eten! Chinees eten is niet alleen gezond, het is ook echt lekker. De smaken zijn zo verschillend van de onze, en er is zo'n grote variëteit. Gelukkig heeft Andrew wel een aantal kookkunsten opgepikt, dus van zodra we de juiste ingrediënten vinden mag hij de helft van de maaltijden klaarmaken.
2. Goedkope en zeer verse groenten en fruit.
3. Ons heerlijke appartement. Helemaal voor ons en met genoeg ruimte voor gasten.
4. Je nooit zorgen hoeven te maken over hoe je eruit ziet. Ze zijn daar zoveel gewoon dat ze van niets opkijken.
5. Collega's, vrienden, mensen rondom ons.
6. Studenten die je respecteren en je graag voor de klas zien staan.
7. Het gemak waarmee je een goed inkomen kon verdienen en zelfs kon sparen zonder echt op de centen te moeten letten of zonder echt hard te moeten werken.
8. Omringd worden door een vreemde taal en het gevoel dat je krijgt wanneer je in die nieuwe taal een kleine conversatie kan voeren.
9. Een beetje speciaal zijn. Gewoon omdat je er anders uitziet.
10. Mensen die zich verantwoordelijk voelen voor hun eigen gezondheid en financiële situatie. Ze klagen niet maar doen gewoon wat ze kunnen om zichzelf te verbeteren.

Maar er zijn ook redenen waarom we uit China wegtrokken (en niet enkel de zwangerschap). Na 27 maanden daar waren we een aantal dingen echt beu. Vreemd genoeg zijn het vooral die dingen waaraan ik moeilijk kon wennen eens we weg waren, zeker in het begin.

1. Je wc papier in een mandje moeten gooien in plaats van het toilet. Daar moest ik in het begin echt aan wennen! Het wordt zo'n routine.
2. Mensen die spugen, plassen en kakken op straat.
3. Mensen die stinken, wc's die stinken, straten die stinken.
4. De vuile straten en gangen op school. Je moest altijd oppassen waar je je voeten neerzette.
5. Mensen die dingen naar ons roepen om onze aandacht te krijgen. Zo vervelend na een tijdje.
6. De winter van 5 maanden.
7. Niet vrij kunnen communiceren door de taalbarrière. Dat was voor Andrew echt een minpunt.
8. Anderen om hulp moeten vragen om je eigen zaken te regelen. Al doen ze het nog zo graag.
9. Het gevoel hebben dat je werk er niet toe doet. En geen professionele ondersteuning. Gaf niet echt voldoening. We gaven les voor de enkele studenten die toch wouden leren.
10. Nooit echt deel uitmaken van de cultuur of van de bevolking. Je bent altijd het buitenbeentje. Voelt je nooit helemaal thuis.

Dus er zijn redenen waarom we terug zouden gaan, en redenen waarom we weg blijven. Ik vermoed dat de tijd het wel zal uitwijzen of we nog terug gaan of niet, en onder welke voorwaarden. China is zo snel aan het veranderen dat de stad waar we naar terug zouden keren nooit de stad zal zijn die we achterlieten.

Deze blog blijven lezen is de boodschap! :-)

Typhoon come and gone

English

Last Sunday night and Monday, the typhoon finally hit Yantai. Muifa had pretty much lost most of its power before it got here, so all we got was a LOT of rain, and some stronger winds. Trash cans are still up straight, some branches cracked, but that was it pretty much.
So no big deal really. 


I think the precautions they took were probably smart: ordering boats to stay on land and telling people to be careful when you leave the house. I had to teach in the morning, so I ran the 5 minutes from my house to the school and got soaked. But that's peanuts compared to what happened in the south and the Philippines!


Other news: we've started classes again. I'm teaching mostly 1:1 right now, though I'll get 4 students for 3 classes a week from next week onward.
After emailing the Foreign Affairs Department in Belgium for the X-th time, they finally sent the papers over that we needed. When they arrive here in China, we'll be going to Beijing to hand in our i-130 form to make me an official member of Andrew's family according to the US paperwork. After that's taken care of, we can apply for an immigration visa. We're planning to leave China before Thanksgiving, but preferably sooner than that.

Typhoon Cimaron by Jeff Schmaltz (NASA)

Nederlands

Vorige zondag nacht en maandag kwam de tyfoon Muifa eindelijk aan land in Yantai. Het grootste deel van de kracht was al verloren gegaan, dus wij kregen vooral VEEL regen en wat windvlagen. De vuilnisbakken staan nog recht, een paar takken zijn gebroken, maar dat was het ongeveer.
Niets om over naar huis te schrijven dus :-)

Ik denk dat de voorzorgsmaatregelen in de provincie veel kwaad vermeden hebben. Ze hadden gevraagd om alle boten aan de kust te laten, en voorzichtig te zijn wanneer je buiten ging. Ik moest 's ochtends werken, dus liep ik zo snel mogelijk de 5 minuten naar de school. Ik was doorweekt, maar dat was dan ook het ergste. Niks dus, vergeleken met wat er in Zuid-China en de Filipijnen gebeurde!

Ander nieuws: onze lessen zijn weer echt begonnen. Ik geef nu vooral privé lessen, maar vanaf volgende week zijn er ook 3 uren met 4 studenten (beter voor de financiën).
Nadat ik het FOD Buitenlandse Zaken nog eens ge-emailed had, hebben ze uiteindelijk het document opgestuurd. Het zit nu op de post naar China, en van zodra het toekomt kunnen we naar Beijing om onze i-130 aanvraag in te dienen. Daarmee wordt ik legaal een familielid van Andrew, volgens de registers in Amerika. Daarna kunnen we onze immigratievisumaanvraag indienen. We plannen China voor Thanksgiving te verlaten, maar gaan liever eerder.

Almost Off - Bijna Weg

English
We're almost off on our trip. The weather outlook isn't great, but we're packing for versatile weather.
What have we been up to so far? It's been a relaxing couple of days in Yantai. We went pearl shopping, took some walks to the beach and on the mountain, and met with friends to eat some lovely food. 
It's been great just to catch up again and talk about all the stuff that's happened since we last saw each other. That's quite a bit, if you realize it's only been about 4 months.


So tomorrow we leave on our two week trip. We're off to Lijiang first. It'll take us the better part of the day, with two flights.
Elise and I will stay in Beijing by ourselves, so Andrew can come home earlier and have some time to himself (i.e. work to pay for our trip!).


Expect a full report once I'm back!
For now, check out the pictures below!

Nederlands
We vertrekken bijna op onze reis. De weersvoorspellingen zijn niet denderend, maar we hebben wat mee voor alle soorten weer.
Waar zijn we tot nog toe mee bezig geweest? Het zijn een aantal ontspannende dagen geweest hier in Yantai. We zijn gaan shoppen voor parels, gaan wandelen op het strand en in de bergen, en met vrienden lekker gaan eten.
Het is heerlijk om te kunnen bijpraten over alles wat gebeurd is sinds we elkaar het laatst zagen. Dat is verbazingwekkend veel, rekening houdend met het feit dat we nog maar 4 maanden mekaar niet gezien hebben.

Dus morgen vertrekken we op onze twee-wekelijkse reis. We trekken eerst naar Lijiang. Dat zal het merendeel van dag 1 in beslag nemen doordat we twee vluchten moeten nemen.
Elise en ik blijven de laatste paar dagen met ons tweetjes in Beijing, zodat Andrew wat tijd voor zichzelf kan hebben (d.w.z. kan werken om het geld voor de reis te verdienen).

Verwacht jullie aan een uitgebreid verslag wanneer ik terug ben!
Momenteel kan je al genieten van een aantal foto's hieronder! 

回中国

Nederlands

Een hostelkamer in Beijing.

Witte muren, witte lakens, een klein raam met daarvoor een donkerbruin gordijn. Er hangt een airconditioner die we voor verwarming kunnen gebruiken. Rechts boven is het plafond vochtig, de verf bladert af. Ik word wakker na 4 uur slaap, en zie dat het 18 uur is.

We kwamen toe in koud en donker Beijing, om 5 uur, na een vlotte vlucht met weinig slaap. We hebben nog wat rondgewandeld in de Hutong bij Tian'Anmen en al geluncht met Beijing Duck in het restaurant waar we vorige zomer nog met Myriam en Björn zaten. Uiteindelijk kunnen we de tijd moeilijk doden en wandelen we de hostel binnen waarover Papa, Mama, Lène en Manu zo vrolijk waren. We bestellen een Baileys Hot Chocolate die ons voor de reis naar België veel te duur had geleken, maar nu wel een koopje lijkt.

Uiteindelijk kraken we toch en betalen 180 voor een tweepersoonskamer voor de nacht. Sookie besluit bij haar vriendin te gaan overnachten, en gaat morgen nog snel naar de Belgische ambassade, waarna we samen terugkeren naar Yantai.

De pijn van het afscheid is nog wat rauw. Het lijkt steeds zo abrupt, en we zijn er nooit klaar voor. Hoe dichterbij het afscheid, hoe sterker we naar elkaar toe trekken. We moeten weer zoveel mensen achterlaten, die we graag veel vaker zouden zien. Ik draag van elk de ontmoetingen, mooie woorden, warme omhelzingen, mee in m'n bewustzijn. Al lijkt België alweer zo onwerkelijk ver weg, ik voel dat het me aangesterkt heeft. We zijn in deze koude, natte, druilerige winter omhuld met zoveel oprechte vreugde, warmte, liefde. De intense pijn die volgt bij het rekken van zoveel banden, is voor mij een bevestiging van de diepgaande kracht van die verbindingen. Terwijl ik de eerste keer dat we kwamen het gevoel had dat ik de banden doorsneed, voel ik nu alsof ze de wereld omspannen en van de hele planeet een nest maken waarin we ons allemaal geborgen kunnen voelen.

Genoeg gezweefd, terug met beide voeten op de grond, of liever in het warme bed.
Voor zij die moeilijk begrijpen waarom ik mezelf al die pijn aandoe, of ik misschien stiekem masochistische trekjes vertoon, probeer ik kort te verklaren waarom wij in hemelsnaam in China wonen en niet in België. Heb ik zo'n grondige afkeer van België? Absoluut niet, in tegendeel zelfs. Het is en blijft altijd thuis. Wat ik niet wou was het voorgetreden pad, omdat ik meer verwacht. Ik kwam naar China om uit te zoeken wat ik wou in het leven. Na een jaar en half (en vooral de laatste 8 maanden), is dat beeld beetje bij beetje duidelijker geworden. We hebben de 'wat', 'waar' en 'hoe' vragen lang uitgesteld. Op de 'wat niet', 'waar niet' en 'hoe we het liever niet doen', hadden we het antwoord veel sneller gevonden.

Dus China was een hapje van de wereld proeven om de smaakpapillen aan te scherpen. Onze blik is verruimd, en daardoor werd de droom duidelijker.

Ik wil kort even verduidelijken wat we op korte en lange termijn van plan zijn.

1. Regelmatiger dit blog bijhouden. Oké, dit is niet de eerste keer dat ik dit voornemen maak, zelfs niet de meest welgemeende, maar wel de best geplande. Updates zullen deel uitmaken van mijn tweewekelijkse routines. Vanaf nu dus: lakens wassen = blog updaten.

2. Wij maken ons contract af in China. Ik probeer minder les te geven om meer te kunnen schrijven, want dat is wat ik wil doen. Ik werk de eerste draft van mijn memoir af rond juli 2011.

3. We trekken naar Amerika, voor nog onbepaalde tijd. Misschien een jaar, ik denk maximum 18 maanden.

4. We reizen naar Australië of Nieuw-Zeeland en kijken eens rond om te zien of het ons bevalt.

5. (dit gedeelte is gebaseerd op een theoretisch inkomen en dus onder voorbehoud)
We kopen een prachtig huis in een landschap met glooiend, groene heuvels. We schaffen ons wat dieren aan, planten eigen groenten. Er volgt een kindje, nog een aantal boeken, nog een aantal kindjes. Onze familie en vrienden komen langs en worden verliefd op het idyllische landschap en het mooie weer. Er volgt een massale immigratie vanuit België.

Zoals je ziet, van concreet naar minder concreet, maar zeker niet naar minder gewaagd.
We zien het graag groot, en het geluk zit in het streven en het dromen.

Tot in Yantai!

Ons appartement in Yantai.

We hebben het gehaald. Na een lange, uitputtende twee dagen zijn we eindelijk thuis aangekomen. We hebben meteen uitgepakt en de schade opgemeten. Wat zijn we allemaal vergeten?

Wat zijn de problemen met het appartement? De bovenste houtlaag van de kleerkasten is helemaal losgekomen door de droge omgeving. We hebben nog geen gas om op te koken en het leidingwater ziet er precies minder helder uit.

We eten gezellig boterhammetjes bij wat kaarslicht (kaarsen van mijn vriendin Elien).

We genieten van een lange douche en kruipen strakjes vroeg in bed. Morgen beginnen we aan een nieuwe dag in China.

English

A hostel room in Beijing.

White walls, white sheets, a small window with a brown curtain in front of it. There's an A/C we can use for heating. Right above, the ceiling is damp and the paint is peeling off. I wake up after 4 hours of sleep and see that it's 6 p.m.

We arrived in cold and dark Beijing at 5 a.m. after a smooth flight with little sleep. We walked around in the Hutong close to Tian'Anmen for a bit, had Beijing Duck for lunch, and landed at a hostel we recognized from last summer. Then we came here with my mom and dad, and aunt and uncle. We ordered a Baileys Hot Chocolate which would've seemed outrageously expensive, had we not just come from Europe where it would be triple the price.

In the end, we can't last any longer as our eye-lids keep failing us. We give in and pay 180 for a double room for the night. Sookie decides to spend the night with her friend (she came with us to Belgium, and traveled back to China with us too). She has the visit the Belgian embassy tomorrow morning, after which we'll return to Yantai together.

The pain of saying goodbye is still a bit raw. It always seems so abrupt, and we're never quite ready for it. The closer the date of separation, the more we cling to each other. We have to leave so many people again, that we'd love to see more often. I carry the beautiful words and warm hugs of every meeting with me in my mind. Even though Belgium already seems so unreal and far away, I feel that the visit has strengthened me.

In this cold, dreary, wet winter, we were surrounded with so much sincere joy, warmth and love. The intense pain that follows after stretching so many ties, is nothing less than a confirmation of the strength of those ties. They won't break, no matter what distance comes between us. The first time we left Belgium, I felt as if they were cut. This time I feel as if they envelop the whole planet and turn it into a nest in which every place can be called 'home'.

Putting our two feet back on the ground, or rather, in a warm bed.
For those who find it hard to understand why I put myself through all this pain, if I'm secretly a little masochistic, I'll try to explain briefly why in heaven we live in China and not in Belgium. Do I really hate Belgium that much? Not at all, on the contrary. It is now and will always be my home.
What I didn't want was the well-trodden path, because I expect more. I came to China to find out what I wanted to do in life.

After about 18 months (and mostly in the last 8 months) that image has, little by little, become clearer. We've postponed the 'what', 'where' and 'how' questions for a long time. We'd found the 'what not', 'where not' and 'how we'd rather not do it' - answers much faster.

So China was a taste of the world to enhance our taste buds. It's widened our perspective, and that made the dream more concrete.

I'd like to clarify quickly what our short-term and long-term goals are:

• Being more committed to this blog. Okay, it's not the first time I've made this resolution, but I've planned it better this time. Updates will be part of my weekly, or bi-weekly routine. From now on: washing sheets = update blog.
  
  
• We finish our contract in China. I try to teach less, so I can write more, which is what I really want to do. I finish the first draft of my memoir around July 2011.
  
  
• We go to America, for a yet unspecified length of time. I'm thinking about 2 years, at least.
  
  
• We travel to Australia or New-Zealand and have a good-ol' look around to see whether we like it.
  
  
• (This part is based on a theoretical income and so subject to change)
  We buy an amazing house surrounded by rolling green hills. We get some animals, plant our own vegetables. There's a baby, some more books, some more babies. Our family and friends visit and fall in love with the idyllic scenery and wonderful weather. There's a rush om immigration into the country of people we love.

As you can tell, the plans go from very concrete to a little less concrete, but definitely not less daring. We like to dream big, and the happiness is in the journey.

See you in Yantai!

Our apartment in Yantai

We made it. After a long and exhausting two days, we've finally arrived home. We immediately unpacked and tried to establish the damage. What did we forget? What are the problems at home? The top layer of our wooden closet doors has peeled off because of the dry air inside. We don't have gas to cook on yet and the tap water seems a little less clear.

We eat some candle-lit sandwiches (it is Valentine's Day after all, the candles are from my good friend Elien).

We enjoy a long shower and will get to bed early. Tomorrow we start a new day in China.