Tweede maandelijkse check-up: oktober

Happy Halloween!

We zijn weer een maandje verder, dus is het tijd voor een volgende check-up. De stand van zaken aan het eind van oktober is als volgt:

Accomodatie:
Nog niet veel veranderd, al beginnen we ons hier al veel beter te voelen en gaat het ook met de grootvader van Andrew een stuk beter. We proberen vaker samen te eten en nu Savannah ook meer met ons aan tafel zit is er gesprekstof genoeg.

Borstvoeding in de zoo

Roodkapje in de zoo

Werk:
Daar is wel wat veranderd. Andrew begint vandaag met zijn proefperiode van twee weken als TV-Internet-Telefoon verkoper. Hij gaat van deur tot deur en verkoopt pakketten die je met Telenet/Belgacom kan vergelijken (At&t is de providor). Dat is puur op commissie, wat natuurlijk niet makkelijk is, maar we geven het graag een kans om te zien wat hij ervan kan maken. Of het nu meevalt of niet, het is sowieso een ervaring. Ondertussen is hij ook nog wel op zoek naar iets anders, hier of in België, dus wie iets ziet weet ons te vinden!

Dat betekent ook dat ik van maandag tot vrijdag met Savannah thuis ben van 11 tot 21 uur. En op zaterdag van 11 tot 17 uur. Het zullen lange weken worden, en na twee weken evalueren we of de verdienste opweegt tegen de uren. 

Ik probeer vanaf nu dus ook thuis les te geven. Vandaag ging dat 20 minuten goed, en toen werd Savannah wakker. Tijd dus voor dictee en uitspraakoefeningen. Mijn student is zeer begripvol en vindt het helemaal geen probleem als ik me met Savannah moet bezighouden. Het helpt natuurlijk dat ik tegen haar ook heel de tijd Nederlands spreek.

Savannah eet brood

Savannah:
Met onze bengel gaat het heel goed. Ik geef haar nu beetjes vast voedsel, af en toe eens een puree maar meestal stukjes. Tot zover gaat dat. Ze moet wel regelmatig kokhalzen, maar elke dag minder en minder. Zoete aardappel vindt ze lekker. Haar eerste broodkorstje vandaag ook.

Ze leert ook volop om zelf recht te zitten. Nog eerder op weg naar evenwicht, maar het het doel in zicht! Ze kan het wel maar is dan weer net te enthousiast om dit of dat speelgoedje te pakken, waardoor ze poef patat omvalt.

Ondertussen hebben we haar halverjaardag gevierd. Ze mat toen 69,5cm en woog 8,9 kg. Dat was nog puur op Mama's melk, dus maak ik me ook geen zorgen over of ze wel genoeg binnen krijgt. Nog geen tandjes en nog geen kruip-aanstalten. Maar niemand heeft haast!

In de zoo

Vrije tijd:
Wat doen we zoal? We zijn in de afgelopen twee weken al twee keer naar de zoo geweest, en zullen dat nog wel vaker doen. Andrew's moeder heeft een abonnement gekocht voor ons en haar, dus gaan we nu gewoon gratis. Parkeren is er ook gratis (vgl met 10+ euro bij de pretparken) en je mag je eigen lunch meebrengen. Plus we leren er elke keer iets bij wanneer we één van de educatoren tegen het lijf lopen. 

Op Halloween waren we overdag ook in de zoo, en 's avonds gewoon gezellig thuis terwijl er om de haverklap een stel verkleedde kinderen aanklopte. Grandpa Jack had chocolaatjes gekocht en daar waren de kinderen erg dankbaar om. Best wel schattig om die verlegen snoetjes te zien.

Weer:
Zonnig, van 20 tot 30 graden. Kortom, heerlijk :-)

Savannah houdt van haar Daddy!

Ziet er schattiger uit dan ze is

 

Lelijke flamingootje en mooie koalas

10 Things I'll Miss in China - 10 Things I won't

English

Hotpot in Chengdu

Now that it's been a couple of months since we left China, I still get lots of people asking if we'd ever go back. We have thought about it, in case we have a hard time finding jobs in the US or Belgium, or in case we miss the peace and quiet of life there. There were a lot of advantages to living in China, which I'd love to share with you. I've listed my top 10 below.

1. Great Food! Chinese food is not only healthy, it's also delicious. The flavors are so different and so diverse. Luckily Andrew picked up some of the cooking, so as soon as we track down the proper ingredients he'll be off to the kitchen for at least half of the meals.
2. Cheap and very fresh vegetables and fruit
3. Our lovely apartment, completely our own and big enough to raise a small family.
4. Never having to worry about how you look. They're used to pretty much anything.
5. Colleagues, friends, people around us
6. Students who respect you and actually want to be in the class with you
7. The ease of making a good income and being able to save money without feeling like you have to work too much.
8. Being surrounded by a new language and the great feeling you get from managing to have those little conversations in that language.
9. Being a little special, everywhere you go, just because you look different.
10. People who feel responsible for their own health and their own situation. They don't complain, they just do something about it. 

Chinese toilet (source)

But there are reasons we left too (other than being pregnant). After 27 months there, there were some things we really wouldn't miss. Somehow, it's been hard for me to get used to some of them though, especially in the beginning!

1. Having to throw your toilet paper in a basket instead of in the toilet. Oddly enough this was one of the hardest things to get used to!
2. People spitting, peeing, crapping in the streets.
3. Smelly people
4. The dirty streets and hallways in school. You always had to be so careful where you put your feet.
5. People shouting at us to get our attention. 'Helloooo! Hellooo!' Got really annoying after a while!
6. The 5 month Winter
7. Not being able to communicate freely because of the language barrier. That was a biggie for Andrew too.
8. Having to rely on others to help you take care of your own business. That's frustrating, no matter how kind they are and how much they want to help.
9. Not feeling like our job mattered (in the college). And no professional support. We taught for the few students that cared.
10. Always feeling like the odd ones out. Never really being part of the country. Never feeling like you completely belong.

So there are reasons why we'd go back, and some we stay away. I suspect time will tell whether or not we ever make it back, and under what conditions. China is changing fast so the city we may go back to will never be  the city we left. 

Keep reading to stay posted on our plans :-)

Nederlands

Nu dat het een aantal maanden geleden is sinds we China verlieten krijg ik nog steeds vaak de vraag of we ooit nog plannen terug te gaan. We hebben er wel degelijk over gedacht, in het geval dat we hier of in de VS moeilijk werk kunnen vinden. Of in het geval dat we het rustige leventje daar zouden missen. Er waren een heel aantal voordelen aan in China wonen, die ik graag met jullie wil delen. Ik heb een top 10 opgesteld van de dingen die ik het meest mis.

Message from my student

1. Lekker eten! Chinees eten is niet alleen gezond, het is ook echt lekker. De smaken zijn zo verschillend van de onze, en er is zo'n grote variëteit. Gelukkig heeft Andrew wel een aantal kookkunsten opgepikt, dus van zodra we de juiste ingrediënten vinden mag hij de helft van de maaltijden klaarmaken.
2. Goedkope en zeer verse groenten en fruit.
3. Ons heerlijke appartement. Helemaal voor ons en met genoeg ruimte voor gasten.
4. Je nooit zorgen hoeven te maken over hoe je eruit ziet. Ze zijn daar zoveel gewoon dat ze van niets opkijken.
5. Collega's, vrienden, mensen rondom ons.
6. Studenten die je respecteren en je graag voor de klas zien staan.
7. Het gemak waarmee je een goed inkomen kon verdienen en zelfs kon sparen zonder echt op de centen te moeten letten of zonder echt hard te moeten werken.
8. Omringd worden door een vreemde taal en het gevoel dat je krijgt wanneer je in die nieuwe taal een kleine conversatie kan voeren.
9. Een beetje speciaal zijn. Gewoon omdat je er anders uitziet.
10. Mensen die zich verantwoordelijk voelen voor hun eigen gezondheid en financiële situatie. Ze klagen niet maar doen gewoon wat ze kunnen om zichzelf te verbeteren.

Maar er zijn ook redenen waarom we uit China wegtrokken (en niet enkel de zwangerschap). Na 27 maanden daar waren we een aantal dingen echt beu. Vreemd genoeg zijn het vooral die dingen waaraan ik moeilijk kon wennen eens we weg waren, zeker in het begin.

1. Je wc papier in een mandje moeten gooien in plaats van het toilet. Daar moest ik in het begin echt aan wennen! Het wordt zo'n routine.
2. Mensen die spugen, plassen en kakken op straat.
3. Mensen die stinken, wc's die stinken, straten die stinken.
4. De vuile straten en gangen op school. Je moest altijd oppassen waar je je voeten neerzette.
5. Mensen die dingen naar ons roepen om onze aandacht te krijgen. Zo vervelend na een tijdje.
6. De winter van 5 maanden.
7. Niet vrij kunnen communiceren door de taalbarrière. Dat was voor Andrew echt een minpunt.
8. Anderen om hulp moeten vragen om je eigen zaken te regelen. Al doen ze het nog zo graag.
9. Het gevoel hebben dat je werk er niet toe doet. En geen professionele ondersteuning. Gaf niet echt voldoening. We gaven les voor de enkele studenten die toch wouden leren.
10. Nooit echt deel uitmaken van de cultuur of van de bevolking. Je bent altijd het buitenbeentje. Voelt je nooit helemaal thuis.

Dus er zijn redenen waarom we terug zouden gaan, en redenen waarom we weg blijven. Ik vermoed dat de tijd het wel zal uitwijzen of we nog terug gaan of niet, en onder welke voorwaarden. China is zo snel aan het veranderen dat de stad waar we naar terug zouden keren nooit de stad zal zijn die we achterlieten.

Deze blog blijven lezen is de boodschap! :-)

New Term - Nieuw Semester

Lesgebouw - Teaching Building

Nederlands
Het nieuwe semester ging voor mij maandag van start. Dat is een weekje later dan gepland doordat slecht weer een stokje voor de militaire training van onze eerstejaars stak. Die moesten dus nog een weekje inhalen. Maar dat extra weekje vakantie stoorde mij niet hoor.
 Technisch gezien betekent dat dat ik hoor door te werken tot 18 januari, maar dat zal toch niet lukken, denk ik zo. Het betekent dat ik onderweg lessen zal proberen inhalen.

Mijn studenten lijken met de jaren amper te veranderen. Elke nieuwe lading eerstejaars is te vergelijken met de vorige jaren. Ik merk wel dat er meer betere sprekers tussen zitten. Misschien gaat het toch jaar per jaar beter met het Engels onderwijs in China?

Leuk aan die eerste week is de lading complimentjes die je als westerse leerkracht krijgt. Sommige zijn nu al vertrouwd, zoals 'you're beautiful', en 'you're so smart', maar ik had ook een aantal originele.

Vandaag riep een student me na de les toe: 'goodbye teacher! I love you!' Ik stamelde maar snel 'thank you' en lachtte eens verlegen.
Ik speel met mijn studenten ook een introductie spelletje waarbij ik wat antwoorden op vragen over mezelf neerschrijf. (Bijv. ik schrijf Jorinde en zij moeten raden dat de vraag 'What is your name' is.)
Ik schreef het woord yes op het bord, het antwoord op 'Are you married'. Maar ik krijg natuurlijk ook veel andere mogelijke vragen. Zoals:
"Do you think you are beautiful?" alsof ik daar ooit 'ja' op zou antwoorden
"Are you fascinating?", wat ik wel een origineel compliment vond.

Al had ik niet verwacht terug in de lessen te staan, en al had ik er niet veel zin in, toch voel ik me evengoed weer op mijn plaats. Het is al een beetje routine geworden, en ik voel me dit jaar veel sterker in mijn schoenen. De ervaring maakt een enorm verschil!

English
The new term started on Monday for me. That's a week later than planned because the students had to make up a week of military training due to bad weather in September. But the extra week off didn't bother me.
Technically speaking this means I should work until January 18th, but that probably won't be possible for us. It means I'll  be making up classes as we go along.


My students don't seem to change much over the years. Every new batch of freshmen is comparable to the last. Although I do notice more students with better spoken English. Maybe the ESL education is improving a little year by year? 


One of the fun things about the first week with new students is the compliments you get as a foreign teacher. Some have become familiar, like 'you're beautiful,' and 'you're so smart,' but I heard a couple of original ones too. 


Today a student called out to me, as she was leaving the classroom, 'goodbye teacher, I love you!' All I could think to respond was 'thank you'. 
I also play a sort of introduction game with my students where I write down the answer to a question about me on the board, and they have to guess the question (jeopardy-like). 
I wrote the word yes on the board, as the answer to 'are you married', but of course I get lots of different possible questions, such as:
"Do you think you are beautiful", as if I'd ever say yes to that! 
"Are you fascinating?", which I thought was a nice way to phrase a compliment.


Even though I hadn't expected to be back at the college, and wasn't looking forward to it, I still feel at ease. Teaching there has become somewhat of a routine, and I feel much more confident this year. The experience gained makes all the difference in the world!

Typhoon come and gone

English

Last Sunday night and Monday, the typhoon finally hit Yantai. Muifa had pretty much lost most of its power before it got here, so all we got was a LOT of rain, and some stronger winds. Trash cans are still up straight, some branches cracked, but that was it pretty much.
So no big deal really. 


I think the precautions they took were probably smart: ordering boats to stay on land and telling people to be careful when you leave the house. I had to teach in the morning, so I ran the 5 minutes from my house to the school and got soaked. But that's peanuts compared to what happened in the south and the Philippines!


Other news: we've started classes again. I'm teaching mostly 1:1 right now, though I'll get 4 students for 3 classes a week from next week onward.
After emailing the Foreign Affairs Department in Belgium for the X-th time, they finally sent the papers over that we needed. When they arrive here in China, we'll be going to Beijing to hand in our i-130 form to make me an official member of Andrew's family according to the US paperwork. After that's taken care of, we can apply for an immigration visa. We're planning to leave China before Thanksgiving, but preferably sooner than that.

Typhoon Cimaron by Jeff Schmaltz (NASA)

Nederlands

Vorige zondag nacht en maandag kwam de tyfoon Muifa eindelijk aan land in Yantai. Het grootste deel van de kracht was al verloren gegaan, dus wij kregen vooral VEEL regen en wat windvlagen. De vuilnisbakken staan nog recht, een paar takken zijn gebroken, maar dat was het ongeveer.
Niets om over naar huis te schrijven dus :-)

Ik denk dat de voorzorgsmaatregelen in de provincie veel kwaad vermeden hebben. Ze hadden gevraagd om alle boten aan de kust te laten, en voorzichtig te zijn wanneer je buiten ging. Ik moest 's ochtends werken, dus liep ik zo snel mogelijk de 5 minuten naar de school. Ik was doorweekt, maar dat was dan ook het ergste. Niks dus, vergeleken met wat er in Zuid-China en de Filipijnen gebeurde!

Ander nieuws: onze lessen zijn weer echt begonnen. Ik geef nu vooral privé lessen, maar vanaf volgende week zijn er ook 3 uren met 4 studenten (beter voor de financiën).
Nadat ik het FOD Buitenlandse Zaken nog eens ge-emailed had, hebben ze uiteindelijk het document opgestuurd. Het zit nu op de post naar China, en van zodra het toekomt kunnen we naar Beijing om onze i-130 aanvraag in te dienen. Daarmee wordt ik legaal een familielid van Andrew, volgens de registers in Amerika. Daarna kunnen we onze immigratievisumaanvraag indienen. We plannen China voor Thanksgiving te verlaten, maar gaan liever eerder.

Omkoping - Bribery

Eindelijk! Het is zo ver! Na bijna twee jaar in China, werd ik eindelijk subtiel omgekocht. Ik voel me nu pas echt deel uitmaken van de Chinese cultuur. Hoe ging het in z'n werk? Lees maar verder!

It finally happened! I finally got bribed! After nearly two years in China, I feel like I'm just now being accepted as an equal. How did it happen? Go ahead and read on!

My Own Websites! - Mijn Eigen Websites!

I just purchased my own domain names for my writing portofolio and the new blog.
Ik heb zojuist m'n eigen domein namen gekocht voor de portfolio en de nieuwe blog.

Check me out at (and bookmark ^^):
Neem een kijkje op:
www.jorindeberben.com
www.minutesworthhours.com

The old links still work too.
De oude links werken ook nog.

New Blog - English only

I started a new blog entitled Minutes Worth Hours, where I discuss activities of less than 5 minutes that have the value of at least an hour.
These activities will either help you feel good, get healthy, save time, or improve your life in some other small way.

Unlike this blog, which is meant to stay in touch with my personal friends and family mostly (and thus features a whole range of different topics related to my life) this blog is specifically meant to attract readers who are interested in one thing:


How can I add something of value to my life if I only have 5 minutes?

I will update daily, so you can always sign up for the RSS feed to stay posted.

Just go ahead and have a peek!

Opportunities lost and gained - Nieuwe en verloren kansen

I just seem to get busier and busier. At some point, this influx of work will have to end, or I won't have any time left for myself. But for the time being, I'm just fine. 
I took on another private student for an hour on Monday and Friday afternoon. She's a lovely, Korean girl who just wants to work on fluency and pronunciation. The classes are a breeze.

Ik krijg het steeds drukker en drukker. Op een gegeven moment zal deze toevloed van werk toch wel moeten ophouden, of ik heb binnenkort geen tijd meer over voor mezelf. Maar op dit moment valt het allemaal nog wel mee.
Ik heb een nieuwe student aangenomen voor een uurtje op maandag en vrijdag namiddag. Het is een heel lief, Koreaans meisje, die vooral aan haar uitspraak wil werken. De lessen verlopen heel vlotjes.

On a sadder note: one of our colleagues passed away about two weeks ago. He was an older gentleman, very kind, but he usually kept to himself. He never came to the group lunches, and the only times we saw him was when we ran into him on the way to school. He was, however, one of the kindest men I've ever met. And I will always regret not being able to get to know him better.
He had been teaching in China for 9 years.
Our boss asked me to take some of his classes, and I agreed to take two groups of English majors to teach them spoken English. I just hope I can fill Randy's shoes.
You can read Randy's obituary here.

Wat slechter nieuws is dat één van onze collega's overleden is, nu ongeveer twee weken geleden. Hij was een oudere man, zeer vriendelijk maar een eenzaat. Hij zocht zelden contact met de andere westerlingen. Wij zagen hem enkel wanneer we onderweg waren naar de school, maar hij was altijd zeer vriendelijk. Ik zal het altijd jammer vinden dat we hem niet beter leerden kennen.
Hij gaf al 9 jaar lang les in China.
Onze baas vroeg me of ik lessen kon overnemen, en ik heb er nu twee extra bij. Ik hoop gewoon dat ik zijn studenten op een goede manier kan opvangen.
Het overlijdensbericht kan je hier lezen.

Quality Time and the joy of Audio-Books- Kwaliteitstijd en het plezier van luisterboeken

English

This morning, I got up, then did a one-hour yoga workout, cooked and ate breakfast, washed dishes and cleaned up the apartment. After that Andrew and I decided to spend some quality time together by playing a game of gin rummy. Halfway through the game I checked my watch. It was 8 a.m.

One of the ways I like to feel productive and enjoy my 'working' moments at the same time, is by listening to audio-books. I've recently finished the entire set of Harry Potter-books, read by Stephen Fry. I listen while I cook, clean, iron, cross-stitch, make jig-saw puzzles, take a shower and while walking somewhere or on the bus. I actually enjoy ironing because I get to go along some more in the story.
I can only really listen during these kinds of tasks, because that's the time I don't have consciously focus. Currently I'm listening to a book on procrastination called 'The Now Habit' (household chores) and 'Misquoting Jesus' (on the road).

I've also found that we've finally got a good weekly rhythm down.
Wednesday's our only morning off, and we spend it by cleaning, doing some grocery shopping and planning our lessons. I do all my correction work right after I get back from the college (just an extra hour after each class or so), so on Saturday and Sunday I have time to write, spend with Andrew and hang out with friends.
I've never been this busy, and I've never felt this relaxed and energized.

Funny compliment of the week: I had to get down to the copyshop again on Saturday because they had given me the wrong copies on Friday that I had requested on Thursday (that's 3 days in a row I was in that place, really great use of that extra time!).
The lady on Saturday wanted to let me know how they all really like me there. How their affection grew over '200 copies, tomorrow OK?' in my elementary Chinese will forever remain a mystery, but the gesture was appreciated. Of course the obligatory 'peace' picture followed. I still smiled all the way back home.

8 p.m., a little more reading and then straight to bed.

Nederlands

Deze morgen stond ik op, deed een uurtje yoga, maakte eten klaar en at samen ontbijt, deed de afwas en ruimde het apartement op. Daarna besloten we wat tijd voor elkaar te maken met een spelletje gin rummy. Halfverwege kijk ik even op mijn horloge. Het is 8 uur 's ochtends.


Eén van de manieren waarop ik graag tegelijkertijd productief bezig ben en geniet van mijn werk, is door naar luisterboeken te luisteren. Ik heb zo onlangs alle Harry Potter boeken beluisterd, gelezen door Stephen Fry. Ik luister terwijl ik kook, schoonmaak, strijk, borduur, puzzels maak, een douche neem en als ik onderweg ben. Ik geniet echt van strijken omdat ik dan weer verder geraak in een boek waarin ik helemaal opga.
Ik kan enkel luisteren tijdens dat soort taken, omdat taken die meer denkwerk vereisen teveel afleiden.
Momenteel ben ik aan het luisteren naar een boek over uitstelgedrag, genoemd 'The Now Habit' (huishouden) en 'Misquoting Jesus' (onderweg).

We hebben ook eindelijk een goed wekelijks ritme te pakken.
Woensdag is onze enige vrije ochtend, en op dat moment maken we het apartement schoon, doen we de boodschappen en bereiden we de lessen voor voor de volgende week. Ik doe al mijn verbeteringen meteen na mijn lessen op de universiteit (extra uurtje na de les), dus op zaterdag en zondag heb ik tijd om te schrijven (Andrew werkt op zaterdag wel bijna de hele dag), tijd voor Andrew en voor vrienden.
Ik heb het nog nooit zo druk gehad, en ik heb me nog nooit zo ontspannen en energiek gevoeld.

Grappige complimentje van de week: ik moest op zaterdag terug naar de copyshop omdat ze me op vrijdag de verkeerde kopieën gegeven hadden, die ik op donderdag gevraagd had (3 dagen op rij was ik er dus, fantastisch gebruik van die extra tijd!)
De dame die er werkt wou me op zaterdag toch eens op het hart drukken hoe graag ze me daar allemaal wel niet hebben. Hoe hun affectie gegroeid is met elke '200 stuks, Morgen ok?' in mijn gebrekkig Chinees zal ik nooit helemaal begrijpen, maar ik kon het gebaar zeker appreciëren.
Natuurlijk hoorde er ook nog een 'peace' foto bij.
Ik bleef glimlachen de hele weg terug naar huis.

20:00 uur. Nog wat lezen en dan naar bed.

How NOT to plagiarize & Dog Training 101

Nederlands

Het is een drukke week geweest, maar niet al te vermoeiend. Ik schreef wat minder dan gehoopt, maar dat maak ik volgende week wel goed (je ziet hoe het begint?).
Ik werk momenteel aan een verhaal met de Middeleeuwen als setting. Een ridder op zoek naar een verdwenen prinses met aan zijn zijde een trouwe metgezel. Klinkt cliché? Wacht maar!

Afgelopen donderdag had ik toch wel een erg originele student in de klas. Zoals ze allemaal weten, ben ik erg succesful in het opsporen plagiaat van het Internet. (Moeilijk is dat niet hoor. "Een foutloze tekst? Het onderwerp wijkt lichtjes af van de opdracht? Deze student maakt normaal gezien behoorlijk veel fouten? Tadaaa!)
Ik kijk over de schouder van één van mijn studenten die het meestal vrij moeilijk heeft met schrijven, en zie een tekst over Michael Jackson die me wel erg gesofisticeerd lijkt. Ik dacht niet dat de bijnaam 'Wacko Jacko' gekend was in China, maar ik zie nergens een gsm met Internet. Dus ik neem het studieboek Engels dat ernaast ligt en blader het nonchalant door op zoek naar de betreffende tekst. Hij heeft al lang door waarnaar ik op zoek ben en wiebelt een beetje zenuwachtig. Dan zie ik een boekje naast hem liggen. Ik kijk ernaar, maar zie enkel Chinese reclame, dus ik neem het niet vast. Hij volgt echter mijn blik en neemt het boekje vast om het in de bank te leggen. Recht onder mijn neus!
"Tjah, dan kan je het evengoed aan mij geven", zeg ik. En ja hoor, daar staat het, middenin! Op het nieuwe blad heeft hij dan weer gewoon een internet tekstje neergepend. Zijn creativiteit was jammer genoeg van korte adem.

Vandaag was ik uitgenodigd voor een namiddag feestje bij een Franse vriendin waarop ook alle kinderen van de vrouwen uitgenodigd waren. Een gezellige bende dus. Ik kwam er Sookie ook tegen.
Ik vroeg haar of ze nog steeds een puppy heeft op haar apartement, en dat bleek het geval.
Waarom mijn interesse? Ik bekijk de laatste tijd regelmatig video's van 'The Dog Whisperer', een programma waarin honden getraind worden op een wel zeer snelle en wonderbaarlijke manier. De presentator kan wel wat hardhandig zijn, maar zijn technieken zijn vaak effectief.
Ik wou eens proberen of ze ook echt werkten.
En jawel hoor, de puppy die zowaar horendol draait om het minste, was na een kwartiertje uitgeworsteld en na een lange wandeling zeer braaf. Ze ging mooi zitten wanneer ik stilstond, en at pas wanneer ik haar liet. Op korte tijd was ze plots veel kalmer. Al zou dat ook wel kunnen liggen aan het feit dat ze lange tijd niet buiten was geweest, hihi. (Er zijn ook veel tegenstanders van de technieken van Cesar Millan, te vinden op deze website. Zeker de moeite waard!)

Dit alles ter voorbereiding van de hond die wij op onze boerderij willen.
Suggesties voor een goed ras dat zowel de kippen binnen houdt zonder ze op te eten, het huis bewaakt en de schapen kan hoeden?

Op naar een volgende week van lessen. Deze week, met een beetje geluk, schuift de wekker op naar 5:00! Wens me sterkte!


English

It's been a busy week, but not too tiring. I wrote a little less than I hoped, but I'll make that up next week (that's how it begins!).
I'm currently working on a story set in the Middle Ages. A knight is looking for a lost princess with a loyal companion by his side. Sounds cliché? Wait and see!

Last thursday I had a very original student in my class. As they all know, I'm very successful at tracking Internet plagiarism. (Not that tricky, really. "No mistakes? The subject is slightly different from the assignment? The student normally has quite a few errors? Voila!)
I'm looking over the shoulder of one of my students who usually has a hard time writing, and I see a text about Michael Jackson that seems of an incredibly high quality. I didn't think the nickname 'Wacko Jacko' was known in China, but I don't see a phone with Internet anywhere around. I take the English study book next to him and flip through it. Of course he's already caught on, and shifts nervously in his seat.
Then I notice a magazine next to him. I look at it, but I only see Chinese adds, so I don't bother checking it. He has followed my gaze, however, and takes the magazine to put it inside the space in his desk. Right under my very nose!
"Well, then you might as well give it to me", I say. And yes of course, there it is, right in the middle.
On the new page I give him, he just copies from the web again. Sadly, the creative impulse was short-lived.

Today I was invited for an afternoon party at a French friend's house. All the women that came could bring their children so they could all play together. I also ran into Sookie there.
I asked her if she and her boyfriend still kept the puppy at her place.
Why did I ask? I've been watching some video's of 'The Dog Whisperer" lately. It's a show where dogs are trained in a very quick and remarkable way.
The host can be a little aggressive, but his techniques often work. I wanted to see if they could work for me too.
And yes, they did! At least so far, a puppy that had gone crazy was crazed out after about 15 minutes. We then went for a walk and she was very good. She stood still when I did, and only ate when I let her. In a very short time, she was much calmer than before. It may also have been related to the fact that she hadn't been outside in a very long time, haha. (There are also many people who oppose Cesar Milan's techniques, their reservations and opinions can be found here and are definitely worth checking out!

All in preparation for the dog we want on our farm.
Any suggestions for a good race that can keep the chickens in without eating them, guard the house and herd the sheep and cattle?

Onward to another week of classes. This week, with a bit of luck, the alarm will sound at 5:00 a.m. Wish me strength!