Welcome/Welkom Savannah Josephine

Big eyes

Nederlands

Al bijna 4 maand geleden dat er nog iets op deze blog verscheen. En dat heeft natuurlijk alles te maken met de geboorte van onze dochter en de hectische tijd die daarop volgde.

First kiss from Daddy

Na een lange arbeid (ca 27 uur) maar korte bevalling (20 minuutjes) kreeg we Savannah's prachtige gezichtje voor het eerst te zien op 24 april 2012 om 19u46. We moesten uiteindelijk toch nog naar het ziekenhuis, omdat onze kleine meid haar hoofdje maar niet wou kantelen en de weeën gestimuleerd moesten worden. Dan ook maar meteen een epidurale want ik was de uitputting nabij, en kon toch nog een beetje slapen voor het grote werk.
Zo'n eerste moment met je kind is onmogelijk te beschrijven, dus daar begin ik ook niet aan. Laat ik gewoon zeggen dat ik op slag smoorverliefd werd op dat kleine, hulpeloze wezen.

In the hospital with Mama

De daaropvolgende dagen/weken waren er van intense vreugde, helse pijn (8 weken kloven) en slepende vermoeidheid. Er verandert toch heel wat.

Ondertussen zijn we alweer 16 weken verder en het leven met dat baby'tje al gewoon. Ik kan het me nog moeilijk indenken zonder.
We gebruiken nog steeds katoenen luiers en ze geniet nog steeds volop van Mama's melk. Nieuwe kleertjes vinden we vooral op rommelmarkten, net zoals het eerste speelgoed.

First family picture (3 days old)

Daarnaast moet ze dinsdag al naar haar 3e afspraak bij Kind & Gezin voor het meten, wegen en inenten (altijd een hartverscheurend moment voor moeder en dochter). De vorige keren was ze al steeds opvallend groot en lekker mollig, dus hopen we dat ze in dezelfde lijn verder doet.

Tot daar een korte update met wat foto's. Alle immigratie papieren zijn afgewerkt. We waren meteen geslaagd voor het interview in Brussel. Over een kleine 2 weken vertrekken we naar de VS en van daar uit zal de blog wel weer een revival meemaken alleen al uit heimwee.

My first Mother's Day Card from 'Savannah'

English

curled up in her basket

Already almost 4 months since anything appeared on this blog. And of course that's all because of the birth of our daughter, and the hectic time that followed.

4 generations of women - Grootmoeke, Moeke, Mama and Savannah

After a long labor (about 27 hours) but short delivery (only 20 minutes) we saw Savannah's pretty face for the very first time on April 24, 2012 at 7:46 p.m.
In the end we had to go to the hospital after all because our little lady didn't want to tilt her head the right way and they needed to enhance my labor. I asked for an epidural as well then since I knew the contractions were going to be even more painful and I was completely exhausted. That way I could sleep a little bit before the final 'push'.

The first moment with your own baby is impossible to describe, so I won't try. Let's just say that I instantly fell head over heels for that tiny, helpless being.

Sneezing in her new pj's

The following days/weeks were of intense joy, agonizing pain (cracked nipples for 8 weeks) and increasing exhaustion. It's a big change!

By now, 16 weeks have passed though, and we have gotten used to living with a baby. I can hardly imagine life without her.
We're still using cloth diapers (pre-formed but also just muslin flats) and Savannah's still loving Mama's milk. Most of the 'new' clothes and toys we buy are from second hand markets which we love.

Daddy makes me so happy!

Apart from that we have her 3rd appointment at Kind & Gezin (free health service for children up to 5 years old) for measuring, weighing and her 3rd round of shots (always a heartbreaking moment for mother and daughter). The last two times she was always noticeably taller and heavier than other kids. We're hoping she'll keep it up.

So far for a short update with some pictures. My paperwork has all been taken care of here. We did the interview in Brussels and passed without a problem. In less than 2 weeks we'll be in LA and from there the blog will probably experience a revival if only out of home-sickness.

Eco-bathing when the baby-tub gets too small

De Laatste Loodjes - The Last Straws

Nederlands
Wat is er zo fantastisch aan de laatste zwangere dagen/weken? Eigenlijk niet zo heel veel. Vandaag is de uitgerekende bevallingsdatum, maar van weeën is er nog geen sprake. Het kan dus best nog wel een weekje duren.

Ondertussen kamp ik met de volgende kwaaltjes:

• pijn in de rug
• pijn in m'n vingers, gezwollen vingers
• vermoeidheid
• slecht slapen
• steeds meer moeite met aankleden, schoenen strikken, etc.
• niet meer makkelijk kunnen zitten (of staan, lopen, liggen)
• weinig kunnen eten
• pijnscheuten in het bekken of tegen m'n longen
• gevoeligheid voor lawaai, fel licht, drukte
• wisselende concentratie

En toch geniet ik nog van het zwanger zijn. Het besef dat ons meisje er bijna is, maakt elke dag die de laatste zwangere dag kan zijn toch wel speciaal. Ik geniet echt van:

• al die activiteit in de buik, de veranderende vormen
• de massages van mijn lieve ventje
• de momenten dat ik nog eens rustig iets voor mezelf kan doen
• de complimenten van mensen over mijn buik
• stilte en rust
• tijd nemen om lekker te eten
• steeds beetjes meer voorbereiden voor de baby
• zoveel lieve mensen om me heen

Al die leuke dingen wegen nog net op tegen de kwaaltjes. Nog net. Nog voor een weekje ofzo. Maar dan mag ze echt wel komen hoor! We zijn er klaar voor.

English

What's so great about the last pregnant days/weeks? Actually, not that much. Today is my due date, but there's no sign of contractions yet. It wouldn't surprise me if she stays in there for another week or so.

In the mean time I'm blessed with the following little ailments:

• back pain
• pain in my fingers
• fatigue
• trouble sleeping
• difficulties getting dressed, tying my shoes, etc
• not being able to sit comfortably (or stand, walk, lie down)
• not being able to eat much
• pain in my pelvic area, or against my ribs
• sensitivity to noise, bright light, business
• lack of concentration

And still I enjoy being pregnant. Knowing that our little girl will arrive soon, makes every last pregnant day somewhat special. I also really enjoy:

• All that activity in my belly, the changing shapes
• my hubby's back rubs
• the moments I can do something for myself
• people's compliments about the belly
• peace and quiet
• taking time to eat well
• preparing little bits more each day
• so many loving people around me

All those nice things still outweigh the complaints. Just about. For another week or so. But then she's definitely more than welcome! We're ready.

10 Things I'll Miss in China - 10 Things I won't

English

Hotpot in Chengdu

Now that it's been a couple of months since we left China, I still get lots of people asking if we'd ever go back. We have thought about it, in case we have a hard time finding jobs in the US or Belgium, or in case we miss the peace and quiet of life there. There were a lot of advantages to living in China, which I'd love to share with you. I've listed my top 10 below.

1. Great Food! Chinese food is not only healthy, it's also delicious. The flavors are so different and so diverse. Luckily Andrew picked up some of the cooking, so as soon as we track down the proper ingredients he'll be off to the kitchen for at least half of the meals.
2. Cheap and very fresh vegetables and fruit
3. Our lovely apartment, completely our own and big enough to raise a small family.
4. Never having to worry about how you look. They're used to pretty much anything.
5. Colleagues, friends, people around us
6. Students who respect you and actually want to be in the class with you
7. The ease of making a good income and being able to save money without feeling like you have to work too much.
8. Being surrounded by a new language and the great feeling you get from managing to have those little conversations in that language.
9. Being a little special, everywhere you go, just because you look different.
10. People who feel responsible for their own health and their own situation. They don't complain, they just do something about it. 

Chinese toilet (source)

But there are reasons we left too (other than being pregnant). After 27 months there, there were some things we really wouldn't miss. Somehow, it's been hard for me to get used to some of them though, especially in the beginning!

1. Having to throw your toilet paper in a basket instead of in the toilet. Oddly enough this was one of the hardest things to get used to!
2. People spitting, peeing, crapping in the streets.
3. Smelly people
4. The dirty streets and hallways in school. You always had to be so careful where you put your feet.
5. People shouting at us to get our attention. 'Helloooo! Hellooo!' Got really annoying after a while!
6. The 5 month Winter
7. Not being able to communicate freely because of the language barrier. That was a biggie for Andrew too.
8. Having to rely on others to help you take care of your own business. That's frustrating, no matter how kind they are and how much they want to help.
9. Not feeling like our job mattered (in the college). And no professional support. We taught for the few students that cared.
10. Always feeling like the odd ones out. Never really being part of the country. Never feeling like you completely belong.

So there are reasons why we'd go back, and some we stay away. I suspect time will tell whether or not we ever make it back, and under what conditions. China is changing fast so the city we may go back to will never be  the city we left. 

Keep reading to stay posted on our plans :-)

Nederlands

Nu dat het een aantal maanden geleden is sinds we China verlieten krijg ik nog steeds vaak de vraag of we ooit nog plannen terug te gaan. We hebben er wel degelijk over gedacht, in het geval dat we hier of in de VS moeilijk werk kunnen vinden. Of in het geval dat we het rustige leventje daar zouden missen. Er waren een heel aantal voordelen aan in China wonen, die ik graag met jullie wil delen. Ik heb een top 10 opgesteld van de dingen die ik het meest mis.

Message from my student

1. Lekker eten! Chinees eten is niet alleen gezond, het is ook echt lekker. De smaken zijn zo verschillend van de onze, en er is zo'n grote variëteit. Gelukkig heeft Andrew wel een aantal kookkunsten opgepikt, dus van zodra we de juiste ingrediënten vinden mag hij de helft van de maaltijden klaarmaken.
2. Goedkope en zeer verse groenten en fruit.
3. Ons heerlijke appartement. Helemaal voor ons en met genoeg ruimte voor gasten.
4. Je nooit zorgen hoeven te maken over hoe je eruit ziet. Ze zijn daar zoveel gewoon dat ze van niets opkijken.
5. Collega's, vrienden, mensen rondom ons.
6. Studenten die je respecteren en je graag voor de klas zien staan.
7. Het gemak waarmee je een goed inkomen kon verdienen en zelfs kon sparen zonder echt op de centen te moeten letten of zonder echt hard te moeten werken.
8. Omringd worden door een vreemde taal en het gevoel dat je krijgt wanneer je in die nieuwe taal een kleine conversatie kan voeren.
9. Een beetje speciaal zijn. Gewoon omdat je er anders uitziet.
10. Mensen die zich verantwoordelijk voelen voor hun eigen gezondheid en financiële situatie. Ze klagen niet maar doen gewoon wat ze kunnen om zichzelf te verbeteren.

Maar er zijn ook redenen waarom we uit China wegtrokken (en niet enkel de zwangerschap). Na 27 maanden daar waren we een aantal dingen echt beu. Vreemd genoeg zijn het vooral die dingen waaraan ik moeilijk kon wennen eens we weg waren, zeker in het begin.

1. Je wc papier in een mandje moeten gooien in plaats van het toilet. Daar moest ik in het begin echt aan wennen! Het wordt zo'n routine.
2. Mensen die spugen, plassen en kakken op straat.
3. Mensen die stinken, wc's die stinken, straten die stinken.
4. De vuile straten en gangen op school. Je moest altijd oppassen waar je je voeten neerzette.
5. Mensen die dingen naar ons roepen om onze aandacht te krijgen. Zo vervelend na een tijdje.
6. De winter van 5 maanden.
7. Niet vrij kunnen communiceren door de taalbarrière. Dat was voor Andrew echt een minpunt.
8. Anderen om hulp moeten vragen om je eigen zaken te regelen. Al doen ze het nog zo graag.
9. Het gevoel hebben dat je werk er niet toe doet. En geen professionele ondersteuning. Gaf niet echt voldoening. We gaven les voor de enkele studenten die toch wouden leren.
10. Nooit echt deel uitmaken van de cultuur of van de bevolking. Je bent altijd het buitenbeentje. Voelt je nooit helemaal thuis.

Dus er zijn redenen waarom we terug zouden gaan, en redenen waarom we weg blijven. Ik vermoed dat de tijd het wel zal uitwijzen of we nog terug gaan of niet, en onder welke voorwaarden. China is zo snel aan het veranderen dat de stad waar we naar terug zouden keren nooit de stad zal zijn die we achterlieten.

Deze blog blijven lezen is de boodschap! :-)