Vandaag is het precies drie weken geleden dat we aankwamen in de VS. Onze reis was lang en zeer vermoeiend. We moesten overnachten in de Beijing luchthaven, en de vlucht van 12 uur naar Chicago was een beetje hel zo hoog in de lucht. Maar ook aan beetjes hel komt gelukkig een einde, en rond 11 uur kwamen we eindelijk aan in Los Angeles.
Today it's been exactly three weeks since we arrived in the US. The traveling was long and exhausting. We had to spend the night at the Beijing airport, and the 12 hour flight to Chicago was a little piece of hell high up in the air. But even little bits of hell end eventually, and around 11 a.m. we arrived in Los Angeles, without any problems along the way.
Daar stonden Andrew's broer en vader ons op te wachten. Na een paar fatsoenlijke 'hugs' trokken we naar onze eerste stop: burgerketen In'N'Out. Als het op hamburgers aankomt dan is dat onze vaste stek.
Daarna trokken we naar onze nieuwe stek: thuis bij Andrew's grootvader. Jack is een oudere man met een grote buik en een nog groter hart. Hij is zo blij dat we bij hem wonen, de schoonmaak doen en voor hem koken. Voor ons is het ook ideaal sinds we nu geen werk hebben en ons zeker geen huur in Los Angeles zouden kunnen veroorloven. We nemen er de lange conversaties en verhalen over het verleden graag bij.
In LA we found Andrew's brother and dad waiting for us. After a couple of decent hugs, we went off to the first stop: In'N'Out! When it comes to burgers, that's the place to go in the South-West!
After lunch we went to our new home: Grandpa Jack's house. Jack is an elderly gentleman with a heart that matches his belly! While we stay with him we help out with cleaning, cooking, and try to create a happy home for the three of us. It takes a bit of give-and-take on all sides, but so far it's worked out beautifully!
Het huis is zeker groot genoeg voor ons drieën, en onze dochter kan er ook nog wel bij. Er is een mooie grote tuin, al moet die wel nog helemaal opgeruimd worden. In de tuin staat er een citroenboom en een sinaasappelboom die zowat het hele jaar door fruit dragen.
The house is definitely big enough for the three of us, and even our daughter will fit in nicely. There's a nice big back yard, even though it needs a good cleaning. There's a lemon tree and an orange tree in the back yard too. Both of which carry fruit pretty much the year round.
De eerste week gingen we vooral uit eten met familie en vrienden en hebben we het huis wat opgeruimd. We moeten nog het één en ander aanschaffen (zoals een fatsoenlijk bed, want nu slapen we op een uitklapbank) en een grote schoonmaak houden, maar beetje bij beetje geraken we er wel.
The first week we mostly went out to eat with family and friends and we cleaned up the house a bit. We still need to get some stuff (like a decent bed) and sort through some things, but it's already coming together nicely!
Het weekend van 20 januari zijn we met Andrew's ouders naar Sacramento gereden, de hoofdstad van California. Andrew's vader moest er zijn voor een bowling convention en wij mochten mee. De hotelkamer was al betaald, dus voor ons was het ideaal (oordopjes hielpen tegen het snurken).
We bezochten er het State Capitol en het oude toeristische gedeelte van de stad. Best wel gezellig.
The weekend of January 20th, we went to Sacramento with Andrew's parents. It's the California state capitol. Andrew's dad had to be there for a bowling convention, and we were invited along. The hotel room was already paid for, so that made it ideal for our low budget. We visited the State Capitol, Railroad Museum and History Museum, and the old town. It was very pretty and cosy.
Afgelopen donderdag konden we gratis binnen in Disneyland met één van Andrew's ooms en zijn Chinese vriendin. Het was er zo warm dat ik echt goed moest oppassen. Dat zwanger zijn doet toch wat met je. 's Avonds had de vriendin Chinees voor ons gekookt, dus was het weer even thuiskomen. Heerlijke catfish, kip en spinazie met look. Hmmm.
Last Thursday Andrew's uncle Nate and his Chinese girlfriend invited us along to Disneyland, which was a blast! I had to take it easy because of the pregnancy and the heat, but it was a beautiful and very relaxing day. We just enjoyed each other's company, the short waiting lines and the magical scenery.
Afterward, Rita cooked some lovely Chinese food for us, which made it feel like we were back in China for a bit.
We genieten van het mooie weer en de vriendelijke mensen. Toen ik voor het eerst naar Amerika kwam vond ik de beleefdheid en vriendelijkheid een beetje fake en kon ik er moeilijk aan wennen. Maar na een paar jaar China is het een heerlijke verademing. Het is ook fantastisch om zonder problemen met gelijk wie te kunnen communiceren. Zelfs de meeste Latino's spreken goed Engels.
We're enjoying the beautiful weather and lovely people. When I first came to the US, I thought the friendliness was over the top and it even felt a bit fake to me. I couldn't get used to it. After a couple of years in China, however, it makes for a wonderful change to hear people say 'hello' and 'thank you' on a regular basis. It's also nice to be able to communicate with pretty much everyone without a problem. I find myself doing a lot more talking!
Als laatste noot even een update over de zwangerschap. Daar gaat alles nog steeds goed. Geen problemen. Ik kom wel wat meer aan dan ik zou moeten, maar dat zal wel aan al dat eten liggen. Ik probeer te letten op wat meer gezonde snacks (chips helpen waarschijnlijk niet). Ik ben wel al moeten gaan shoppen voor nieuwe zwangerschapskledij want mijn winterkledij is niet zo comfortabel bij 25°C!
And a final quick pregnancy update: nothing much going on except for the fact that I'm gaining more weight than I should. California food probably plays the biggest part in that. I'm trying to focus on whole foods and natural choices though. Still, there's so much temptation lurking around. It's a good thing I spent most of the pregnancy in China!
I had to go shopping for some new maternity wear as well since my winter sweaters weren't quite so comfortable in 85° weather.
Leaving China - China Verlaten
Nederlands
Het is zover. We zijn bijna weg.
Op 10 januari vertrekt onze vlucht van Beijing naar Chicago, en dan naar Los Angeles. Maandag 9 januari trekken we 's avonds naar Beijing om daar een 9-tal uurtjes te wachten/overnachten.
Onze immigratie-zaak is nog steeds niet afgerond, maar wordt nu overgezet naar de Belgische ambassade. We hadden als datum 1 februari gekregen voor het interview hier, maar dat betekende dat we veel te lang zouden moeten wachten. Hoe het in België verloopt, zien we nog wel.
Waar zijn we de laatste tijd mee bezig geweest?
Op Kerstmis moesten we ons oude appartement met pijn in het hart verlaten. Het is in de tijd dat we hier waren een echte thuis geworden. We mochten een leegstaand appartement gebruiken waar we de laatste aantal weken geweest zijn. Het staat leeg en is gigantisch, en is daardoor heel erg koud. We blijven overdag bij vrienden en gaan 's avonds daar slapen. Het is er rond de 5° wanneer we toekomen. Met de slaapkamerdeur toe en de airco op 30°C de hele nacht, kunnen we het tot rond 17° opwarmen. Het is fris, maar slapen lukt.
Ondertussen eten we veel. We brengen tijd door met onze vrienden hier en genieten van de laatste dagen sneeuw.
Met de zwangerschap loopt ook alles goed. We weten ondertussen dat ons toekomstig kindje een meisje is, en hebben al een naam in ons hoofd. Ik rust veel en merk dat een aantal dingetjes wat meer energie vragen dan voorheen: trappen lopen, dingen dragen, lang recht staan. Dus doe ik dat wat minder.
Voila. De laatste update vanuit China zit erop. Vanaf 10 januari zal al het nieuws vanuit de VS komen. Vanaf 20 februari (ongeveer) weer vanuit België. Tot binnenkort!
English
The time has come. We're almost out of here.
On January 10th our flight leaves from Beijing to Chicago, where we'll get a flight back to Los Angeles. On Monday January 9th we'll fly to Beijing in the evening to wait for our Chicago flight the next morning at 7. We'll be at the airport for about 9 hours.
Our immigration case is still not finished, but will now be transferred to the Belgian embassy. The Guangzhou consulate had given us February 1st as an interview date, but that meant too much waiting time for us with the pregnancy. How it'll go in Belgium, we'll have to see later.
So what have we been up to the last couple of weeks?
On Christmas day we had to vacate our old apartment. It wasn't easy since it has really been a home for us in the last two years. We are currently staying at a vacant apartment of a friend's friend. It's huge and empty, and thus very very cold. During the day we stay with friends, at night we go back to the apartment to sleep. We're pretty much camping out in the bedroom and keep the heater going at full speed the whole night. Without heating, it's about 40°, with the heating we can get it to about 62, which is good enough to sleep.
In the mean time, we eat a lot. We spend lots of time relaxing with our friends and are enjoying the last days of snow.
With the pregnancy, everything is going well too. We now know that our future baby is a girl and already have a name in mind. I rest a lot and have noticed that certain things are requiring more energy than before. Things such as climbing stairs, carrying heavy bags and standing for long stretches of time. So I do those things a little less than before (that's where the hubby comes in).
There you go. That's it. The last update from China. After January 10th all the news will come from the States. After February 20th, it'll be from Belgium again. 'Till soon!
Het is zover. We zijn bijna weg.
Op 10 januari vertrekt onze vlucht van Beijing naar Chicago, en dan naar Los Angeles. Maandag 9 januari trekken we 's avonds naar Beijing om daar een 9-tal uurtjes te wachten/overnachten.
Onze immigratie-zaak is nog steeds niet afgerond, maar wordt nu overgezet naar de Belgische ambassade. We hadden als datum 1 februari gekregen voor het interview hier, maar dat betekende dat we veel te lang zouden moeten wachten. Hoe het in België verloopt, zien we nog wel.
Waar zijn we de laatste tijd mee bezig geweest?
Op Kerstmis moesten we ons oude appartement met pijn in het hart verlaten. Het is in de tijd dat we hier waren een echte thuis geworden. We mochten een leegstaand appartement gebruiken waar we de laatste aantal weken geweest zijn. Het staat leeg en is gigantisch, en is daardoor heel erg koud. We blijven overdag bij vrienden en gaan 's avonds daar slapen. Het is er rond de 5° wanneer we toekomen. Met de slaapkamerdeur toe en de airco op 30°C de hele nacht, kunnen we het tot rond 17° opwarmen. Het is fris, maar slapen lukt.
Ondertussen eten we veel. We brengen tijd door met onze vrienden hier en genieten van de laatste dagen sneeuw.
Met de zwangerschap loopt ook alles goed. We weten ondertussen dat ons toekomstig kindje een meisje is, en hebben al een naam in ons hoofd. Ik rust veel en merk dat een aantal dingetjes wat meer energie vragen dan voorheen: trappen lopen, dingen dragen, lang recht staan. Dus doe ik dat wat minder.
Voila. De laatste update vanuit China zit erop. Vanaf 10 januari zal al het nieuws vanuit de VS komen. Vanaf 20 februari (ongeveer) weer vanuit België. Tot binnenkort!
English
The time has come. We're almost out of here.
On January 10th our flight leaves from Beijing to Chicago, where we'll get a flight back to Los Angeles. On Monday January 9th we'll fly to Beijing in the evening to wait for our Chicago flight the next morning at 7. We'll be at the airport for about 9 hours.
Our immigration case is still not finished, but will now be transferred to the Belgian embassy. The Guangzhou consulate had given us February 1st as an interview date, but that meant too much waiting time for us with the pregnancy. How it'll go in Belgium, we'll have to see later.
So what have we been up to the last couple of weeks?
On Christmas day we had to vacate our old apartment. It wasn't easy since it has really been a home for us in the last two years. We are currently staying at a vacant apartment of a friend's friend. It's huge and empty, and thus very very cold. During the day we stay with friends, at night we go back to the apartment to sleep. We're pretty much camping out in the bedroom and keep the heater going at full speed the whole night. Without heating, it's about 40°, with the heating we can get it to about 62, which is good enough to sleep.
In the mean time, we eat a lot. We spend lots of time relaxing with our friends and are enjoying the last days of snow.
With the pregnancy, everything is going well too. We now know that our future baby is a girl and already have a name in mind. I rest a lot and have noticed that certain things are requiring more energy than before. Things such as climbing stairs, carrying heavy bags and standing for long stretches of time. So I do those things a little less than before (that's where the hubby comes in).
There you go. That's it. The last update from China. After January 10th all the news will come from the States. After February 20th, it'll be from Belgium again. 'Till soon!
Start of Winter
Nederlands (English below)
Het is officieel: de winter is gearriveerd. De eerste sneeuw is gevallen. Het is al eens onder de 0°C gezakt. Ik heb m'n thermisch ondergoed aangetrokken en maak soep en warme melk à volonté. En ... we zijn nog steeds in China!
Eerst wat nieuws over de immigratie.
We hoorden van de ambassade dat ze een brief opgestuurd hadden op 18 oktober, maar dat die door de post teruggestuurd was. Ze zeiden dan maar meteen dat we het best eerst en vooral alle benodigde documenten konden verzamelen, om daarna een brief naar hun te sturen om een datum aan te vragen. Dat zal ergens volgende week gebeuren.
Kerstmis in Amerika? We hopen erop, en het zit er misschien nog in!
Daarnaast gaat het leven in Yantai nog steeds vlotjes. We houden ons bezig met lesgeven, waardoor we wat extra kunnen sparen voor die maanden werkloosheid in Amerika en België. We genieten ook wel van de extra tijd met onze vrienden hier. Het is een grote troost dat we, ondanks het hart-brekend ver weg zijn van familie, toch mensen rondom ons hebben die ons graag zien, en vice versa.
Skype is natuurlijk ook een fantastische hulp! Ik weet niet wat ik zonder zou doen.
En hoe gaat het met nummertje drie in ons kleine gezinnetje?
Ons 'Gelukkig Boontje' is niet meer zozeer een boontje als een klein uitgevallen banaan. Met 200 gram en 20cm (volgens de websites) is het nu zeker een wezentje om rekening mee te houden.
Hij/zij geniet alvast volop van het rondzwemmen, koprollen en zwaaien met armpjes en beentjes; en ik mag meegenieten.
Andrew heeft de baby ook al kunnen voelen, wat het voor hem allemaal veel tastbaarder maakt. Ik plan rond week 20 te gaan voor een tweede echo om dan hopelijk te weten welk persoonlijk voornaamwoord ik mag gaan gebruiken in plaats van 'het'.
Als laatste wil ik iedereen nog een gelukkige Thanksgiving toewensen, al vieren we dat in België niet echt. Wij hebben alvast wel gevierd met collega's en vrienden (allemaal Amerikanen). Dat doe je door veel te eten, gezellig te babbelen, en naar Amerikaans voetbal te kijken. Er was geen kalkoen, maar wel voldoende andere traditionele gerechten (aardappelpuree, cranberry saus, vulling, pompoentaart, zoete aardappel, pecan taart, enz.)
Waar ben ik dit jaar dankbaar voor? Mijn fantastische echtgenoot, ons bijna-baby'tje, steun van de families, interessante en leuke vrienden, en -ondanks het feit dat we langer moeten blijven dan gepland- ons geweldige leven in China.
En jij?
English
It's official: Winter has started. We've had our first snow. It's been under 30°F. I've taken out the long-johns and have been making soup and hot chocolate. And we're still in China!
A little about the immigration first.
We heard from the embassy that they had sent us a letter, but that the post office returned it. They then said it would be easier for us to just collect all the paperwork we need, and then let me know when we have everything. That should be something next week. We'll then send them a letter, after which they should invite us for an interview.
Christmas in the States? We sure hope so, and it may still be in the cards for us!
Apart from that life in Yantai is going smoothly. We're busy teaching, which helps us save up for when we'll be unemployed in the US and Belgium. We also do enjoy the extra time we have with our friends here. It's a great comfort to feel surrounded by people we love and who love us, even if we're still heart-breakingly far away from family.
Skype has been a life-saver too! Don't know what I'd do without it!
And how is the third member of our little family faring?
Our little Happy Bean is not so much a bean anymore as a medium-sized cucumber. At 8-9 ounces and 6 inches (according to the websites) it's now definitely a force to be reckoned with.
The little one has a great time swimming, tumbling and kicking around inside, and I get to feel it's movements. Andrew has now felt them too, which makes things so much more tangible for him. I'm planning to get the next ultrasound somewhere after 20 weeks to hopefully figure out which pronoun I can use to refer to 'it' from now on.
I want to wish all of you a belated Happy Thanksgiving too. We spent it with our colleagues and friends, enjoying great food, wonderful conversation and unintelligible American football (there's got to be a 'Dummies' book for that). No turkey, but plenty of other stuff to make up for it.
What am I grateful for this year? My amazing husband, our soon-to-be baby, supportive family, interesting and exciting friends, and -despite having to stay longer than expected- our wonderful life in China.
What about you?
Het is officieel: de winter is gearriveerd. De eerste sneeuw is gevallen. Het is al eens onder de 0°C gezakt. Ik heb m'n thermisch ondergoed aangetrokken en maak soep en warme melk à volonté. En ... we zijn nog steeds in China!
Eerst wat nieuws over de immigratie.
We hoorden van de ambassade dat ze een brief opgestuurd hadden op 18 oktober, maar dat die door de post teruggestuurd was. Ze zeiden dan maar meteen dat we het best eerst en vooral alle benodigde documenten konden verzamelen, om daarna een brief naar hun te sturen om een datum aan te vragen. Dat zal ergens volgende week gebeuren.
Kerstmis in Amerika? We hopen erop, en het zit er misschien nog in!
Daarnaast gaat het leven in Yantai nog steeds vlotjes. We houden ons bezig met lesgeven, waardoor we wat extra kunnen sparen voor die maanden werkloosheid in Amerika en België. We genieten ook wel van de extra tijd met onze vrienden hier. Het is een grote troost dat we, ondanks het hart-brekend ver weg zijn van familie, toch mensen rondom ons hebben die ons graag zien, en vice versa.
Skype is natuurlijk ook een fantastische hulp! Ik weet niet wat ik zonder zou doen.
En hoe gaat het met nummertje drie in ons kleine gezinnetje?
Ons 'Gelukkig Boontje' is niet meer zozeer een boontje als een klein uitgevallen banaan. Met 200 gram en 20cm (volgens de websites) is het nu zeker een wezentje om rekening mee te houden.
Hij/zij geniet alvast volop van het rondzwemmen, koprollen en zwaaien met armpjes en beentjes; en ik mag meegenieten.
Andrew heeft de baby ook al kunnen voelen, wat het voor hem allemaal veel tastbaarder maakt. Ik plan rond week 20 te gaan voor een tweede echo om dan hopelijk te weten welk persoonlijk voornaamwoord ik mag gaan gebruiken in plaats van 'het'.
 | |
| Playing Touch Football/Amerikaans Voetballen |
Waar ben ik dit jaar dankbaar voor? Mijn fantastische echtgenoot, ons bijna-baby'tje, steun van de families, interessante en leuke vrienden, en -ondanks het feit dat we langer moeten blijven dan gepland- ons geweldige leven in China.
En jij?
English
It's official: Winter has started. We've had our first snow. It's been under 30°F. I've taken out the long-johns and have been making soup and hot chocolate. And we're still in China!
A little about the immigration first.
We heard from the embassy that they had sent us a letter, but that the post office returned it. They then said it would be easier for us to just collect all the paperwork we need, and then let me know when we have everything. That should be something next week. We'll then send them a letter, after which they should invite us for an interview.
Christmas in the States? We sure hope so, and it may still be in the cards for us!
Apart from that life in Yantai is going smoothly. We're busy teaching, which helps us save up for when we'll be unemployed in the US and Belgium. We also do enjoy the extra time we have with our friends here. It's a great comfort to feel surrounded by people we love and who love us, even if we're still heart-breakingly far away from family.
Skype has been a life-saver too! Don't know what I'd do without it!
 |
| 18 weeks/weken (wearing 2 pants!) |
Our little Happy Bean is not so much a bean anymore as a medium-sized cucumber. At 8-9 ounces and 6 inches (according to the websites) it's now definitely a force to be reckoned with.
The little one has a great time swimming, tumbling and kicking around inside, and I get to feel it's movements. Andrew has now felt them too, which makes things so much more tangible for him. I'm planning to get the next ultrasound somewhere after 20 weeks to hopefully figure out which pronoun I can use to refer to 'it' from now on.
I want to wish all of you a belated Happy Thanksgiving too. We spent it with our colleagues and friends, enjoying great food, wonderful conversation and unintelligible American football (there's got to be a 'Dummies' book for that). No turkey, but plenty of other stuff to make up for it.
What am I grateful for this year? My amazing husband, our soon-to-be baby, supportive family, interesting and exciting friends, and -despite having to stay longer than expected- our wonderful life in China.
What about you?
Abonneren op:
Posts (Atom)